ลู่ติ้งหยวนจ้องมองเงาร่างของเซี่ยหลีที่ค่อยๆ หายลับไปจากห้องทำงานของเขา ดวงตาสีดำสนิทราวกับมีตัวตนจริง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง
มือทั้งสองที่วางอยู่บนหัวเข่ากำแน่นเป็นหมัดมานานแล้ว ภายในใจราวกับถูกก้อนหินก้อนใหญ่ทับไว้ อึดอัดจนหายใจไม่ออก
จริงอย่างที่เซี่ยหลีพูด ความคิดและการหยั่งรู้ของคนทั้งสองต่างก็มีความเห็นที่ขัดแย้งกันอยู่บ้าง
แม้ตอนนี้เป้าหมาย "สร้างหัวเซี่ยให้เจริญรุ่งเรือง ทำให้ประเทศเข้มแข็งและประชาชนได้ประโยชน์" จะเหมือนกัน แต่แท้จริงแล้วจุดมุ่งหมายตั้งต้นของพวกเขากลับไม่เหมือนกัน
เขาเติบโตมาภายใต้การอบรมสั่งสอนของทหารตามขนบ คิดถึงแต่การปกป้องประเทศชาติ
ส่วนเซี่ยหลี คิดถึงครอบครัวเล็กๆ ของตัวเองมากกว่า
ลู่ติ้งหยวนหลับตาลงอย่างเงียบๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง ต้องตกอยู่ในห้วงความคิด