เซี่ยหลีและคนอื่น ๆ จ้องตามรถสองคันที่เพิ่งถูกเซี่ยหลี "ปลอบ" ไปจนออกจากหมู่บ้าน ในใจรู้สึกทอดถอนใจ: เรื่องช่างบังเอิญนัก ฝ่ายนี้เพิ่งทำเรื่องไม่ดีเสร็จ พวกนั้นก็ออกเดินทางซะแล้ว แถมไม่มีโอกาสได้พักรถทั้งสองคันให้หายใจหอบก่อนจะถึงคราวจบสิ้นเสียด้วย
เหอจวิน: "ทำไมฉันรู้สึกว่าข้างรถเหมือนมีตัวหนังสือเขียนอยู่แปลก ๆ"
หลี่เซี่ยที่เมื่อกี้ไม่ได้สังเกตก็เดา: "โฆษณาล่ะมั้ง?"
ยุคหลังเขาเอาของมาแปะบนหลังคารถทำเป็นโฆษณากันเยอะ
เหอจวินมองหลี่เซี่ยด้วยความฉงน: "อะไรคือโฆษณา?"
เซี่ยหลีพูดมั่วซั่วไปเรื่อย หน้าไม่แดงใจไม่เต้นอธิบายให้เหอจวินฟังว่า "ก็เหมือนตัวหนังสือตัวใหญ่ที่เขาเขียนไว้บนกำแพงของหมู่บ้านในสังกัดเราไง เขียนไว้เพื่อให้ทุกคนเห็นชัด เข้าใจเรื่องนี้"
พวกเขาฟังแล้วก็ไม่มีใครพูดต่อ ปัจจุบันทั่วประเทศหัวเซี่ยกำแพงไหน ๆ ก็มีสโลแกนเต็มไปหมด คนต่างชาติเอามาแปะบนรถก็ไม่น่าแปลกอะไร
ทั้งกลุ่มรีบถอยทัพ แล้วก็ลับหลบวนไปมาตามหมู่บ้านเล็ก ๆ รอบ ๆ นานพอสมควร
พอหลี่เซี่ยเจอรถ "ไร้เจ้าของ" อีกครั้ง ถึงได้รู้ว่าที่แปะอยู่บนรถไม่ใช่โฆษณาอะไรเลย มันคือใบปิดประกาศตามหาตัวเธอชัด ๆ!