เซี่ยหลีเดินไปถึงข้างตัวลู่ติ้งหยวน เห็นลู่ติ้งหยวนจ้องมองเงาหลังของกู้อวิ้นหยวนที่จากไปไกลอย่างเหม่อลอย จึงถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย
ลู่ติ้งหยวนดึงสายตากลับมา ก้มหน้าลง สายตาที่ซับซ้อนทอดลงบนใบหน้าของเซี่ยหลี แต่ไม่ยอมเผยความคิดเล็กๆ น้อยๆ ในใจของตัวเองออกมาแม้แต่น้อย กลับพูดอย่างสุขุมมั่นคงว่า "ยินดีด้วย ‘เรือตะกละ’ ถูกนำไปใช้งานจริงแล้ว"
"ตอนบ่ายเธอฟังข่าวในวิทยุไว้หน่อย ตกเย็นเราไปอู่ต่อเรือกัน"
เซี่ยหลีรู้มานานแล้วว่า "เถาเที่ย" สร้างเสร็จแล้ว หลานชายของผู้บัญชาการกองพลหลิวมาที่นี่ ก็แค่ให้เธอช่วยเหลือในการปรับแต่งช่วงท้ายเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงไม่ได้แปลกใจกับข่าวนี้มากนัก
เธอพยักหน้า "ได้"
ลู่ติ้งหยวนพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย คงท่าทางเคร่งขรึมจริงจังเช่นเดิม "งั้นผมกลับก่อน ถ้าต้องการอะไรก็มาหาผมได้"
เซี่ยหลีตอบ "โอเค"
สองคนต่างแยกย้ายกลับบ้านของตัวเอง