เซี่ยหลีถูกพาตัวมาที่ห้องสอบสวน
ครั้งนี้เธอไม่เห็นฟูเฉิง แต่เป็นชายอีกคนหนึ่งที่สวมชุดเลนินสีดำทั้งตัว ใบหน้าดูเคร่งขรึมมาก
เขาอาจจะเพราะไม่ค่อยยิ้มมานาน กล้ามเนื้อบนใบหน้าจึงเกิดรอยหยักที่ดูเคร่งขรึม ร่องแก้มลึก ดูไม่ใช่คนที่น่าจะเข้าใกล้ได้ง่าย ๆ
แต่คนที่มานั่งร่วมสอบสวนด้วย กลับเกินความคาดหมายของเซี่ยหลีไปไกล
คนหนึ่งคือมู่เค่อจิ้น
อีกคนหนึ่งคือ ชายสวมแว่นที่วันนั้นนั่งยอง ๆ ข้าง ๆ มู่เค่อจิ้นและช่วยกันล้างผัก ที่เซี่ยหลีไม่รู้จัก
เพียงแต่ว่า เมื่อเทียบกับทรงห้าแฉกเมื่อไม่กี่วันก่อน วันนี้เขาตัดผมยาวเป็นทรงสั้นเรียบร้อยแล้ว
แต่กลิ่นอายอ่อนโยนของเขาก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อยเพราะผมสั้น กลับเพิ่มความคล่องแคล่วสะอาดตาขึ้นมาอีกหน่อย
มู่เค่อจิ้นเห็นเซี่ยหลีเดินเข้ามา ยังไม่ทันที่ผู้สอบสวนจะพูด ก็ยิ้มแหย่ให้เธอก่อน
“มีอะไรก็ตอบฉันตรง ๆ ละ! ตอบไม่ดี ฉันจะไปหาเจ้านายพวกเธอ!”
เซี่ยหลี: ...
ไปเลยไป! รีบไปให้ถึงเมืองหลวงเลย!
เซี่ยหลีทำหน้าตาเย็นชา โชว์กำปั้นที่กำแน่นให้เขาดู
มู่เค่อจิ้นทำเป็นไม่เห็นอะไรทันที หุบปากเงียบ
กู้อวิ๋นอี้เห็นท่าทางของคนทั้งสองแล้วขำ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย สายตาอ่อนโยนมองเซี่ยหลีแล้วพยักหน้าเบา ๆ ในดวงตารูปดอกท้อที่เรียวเล็กนั้นราวกับยิ้มและราวกับเขิน