อย่าดูที่คุณปู่ซุนจะทำท่าเหมือนเดิม นั่งเฝ้าโลงศพของคุณปู่ลู่อยู่ แต่ความรู้สึกในใจของเขาตอนนี้ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
ก่อนหน้านี้เขาเศร้าเพียงเพราะเพื่อนเก่าจากไป แต่ตอนนี้คือความโกรธที่เพื่อนเก่าดันเลือกช่วงสุดท้ายของชีวิตโยนระเบิดเวลาขนาดนี้ให้เขา ไม่ยอมบอกพวกเขาแต่เนิ่น ๆ เรื่องใหญ่โตขนาดนี้กลับปิดบังมาตลอด
เพียงชั่วขณะ พลังฆ่าฟันเย็นชาก็พุ่งออกจากร่างของคุณปู่จ้า ๆ บริเวณรอบตัวกลายเป็นเขตอนาธิการไปโดยปริยาย ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้อีกเลย
วันนี้เป็นงานศพของคุณปู่ แถมคนที่โดนตำหนิก็คือเซี่ยหลี ไม่ว่าตระกูลลู่จะพูดมากหรือน้อย หรือจะพูดอะไร ก็มีโอกาสให้คนอื่นจับผิด หาข้อกังขาไว้เตะกลับในภายหลังได้ทั้งนั้น
จริง ๆ มีบางเรื่องที่คนในตระกูลลู่พูดไม่ได้ ต้องให้คนนอกเป็นผู้พูดเท่านั้น
และคุณปู่ซุนที่เป็นรุ่นเดียวกับคุณปู่ลู่ ทั้งยังเป็นเพื่อนเก่าและมีตำแหน่งสูง ย่อมเหมาะที่จะพูดสิ่งเหล่านี้ที่สุด
เมื่อคุณปู่ซุนกล่าวจบ ก็ไม่มีใครกล้าจับผิดเรื่องจุกจิกเหล่านั้นอีก ไม่มีใครกล้าทำอะไรอวดดีต่อหน้าศพคุณปู่ลู่ซ้ำอีก
พิธีส่งวิญญาณของคุณปู่จึงดำเนินไปตามปกติ
ปัจจุบันหัวเซี่ยเผาศพกันแพร่หลายแล้ว คุณปู่ย่อมไม่ยกเว้น ทุกคนจึงเคลื่อนโลงศพของท่านไปยังฌาปนสถานอย่างรวดเร็ว
ขณะนั้น ในห้องรำลึกที่ใหญ่ที่สุดของสุสาน
แพรไว้อาลัยสีดำขาวแขวนระยับ พวงหรีดสีเหลืองขาวทอดยาวดั่งทะเล ผู้นำของหัวเซี่ย ผู้บริหารสูงสุดจากทุกกระทรวงและฝ่ายทหารมาร่วมงานกันครบครัน
เซี่ยหลีในฐานะครอบครัวที่ต้องตอบรับความเสียใจของแขก ยืนอยู่ในแถวของลูกหลานเจ้าของศพ
ทุกครั้งที่มีคนเดินผ่านเธอไป เธอก็ต้องก้มตัวค้อมโค้งคำนับพร้อมกับทุกคน
คนมากันเยอะเหลือเกิน พอคนมาครบเกือบหมด เซี่ยหลีรู้สึกว่าเอวตัวเองจะหักอยู่แล้ว
แม้แต่มือถือจอพับที่มีฟังก์ชันพับได้ ก็ไม่ได้ถูกพับเปิด-ปิดกันแบบนี้ตลอดเวลาหรอก