เซี่ยหลีใช้นิ้วชี้เกาคางพลางครุ่นคิด
"หรือว่าเธอลองไปคุยกับผู้ใหญ่วิธีหนึ่ง ให้พวกเขาไม่มีสิทธิ์มาเยี่ยมญาติอีก?"
"หรือให้ผู้ใหญ่โทรศัพท์ไปที่คณะกรรมการหมู่บ้านของพวกเธอ บอกให้พวกเธออย่าออกหนังสือรับรองให้คนพวกนั้นเปล่า ๆ?"
พี่สะใภ้หวังสีหน้าเคร่งเครียด "เรื่องไม่เปิดหนังสือรับรองให้ฉันน่ะพอรับมือได้ แต่เรื่องโทรศัพท์นี่จะให้เขาโทรยังไง?"
เซี่ยหลีคิดอยู่นิดหน่อย "ถ้างั้นฉันโทรเองล่ะ?"
พี่สะใภ้หวัง: ...
เซี่ยหลีต้องทนรับสายตาที่พี่สะใภ้หวังมองมาอย่างจนปัญญา แล้วพูดว่า "ยังไงฉันก็เป็นนายทหารคนหนึ่งนะ นายทหารที่กองทัพเช็คชื่อได้"
เรื่องนี้ก็เพราะลู่ติ้งหยวนไม่อยู่ที่นี่ ถ้าเขาอยู่คงให้เขาซึ่งเป็นผู้บังคับกองพันประจำการอยู่แล้วเป็นคนโทร ย่อมฟังดูมีหน้ามีตาเสียกว่าตำแหน่งผู้บังคับหมวดของเธอแน่นอน
คิดไปคิดมาก็ช่างเถอะ ตำแหน่งของตัวเองจะว่ามีก็มี จะว่าไม่มีก็เหมือนไม่มี ไม่เห็นต่างกันสักเท่าไร
"ฉันจะไปคุยกับผู้บัญชาการกองพลหลิว ให้เขาช่วยหาวิธี"
พี่สะใภ้หวังพอได้ยินว่าเซี่ยหลีจะไปให้ผู้บัญชาการกองพลหลิวช่วยคิดหาวิธี ก็รีบโบกมือปฏิเสธทันที