เซี่ยหลีรู้สึกว่าเรื่องนี้มีจุดให้ติมากมายจนไม่รู้ว่าจะเริ่มติจากตรงไหนดี
เธอควรจะชมผู้อำนวยการคนนั้นหรือเปล่า ที่พอได้เป็นใหญ่เป็นโตแล้ววิสัยทัศน์ก็ต่างไปจากเดิม เห็นแก่การศึกษา รู้จักแย่งครูดีๆ มาให้ลูกชายตัวเอง?
แต่การก่อจลาจลของคนร้อยกว่าคน ถือเป็นเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งแล้วล่ะ
"แล้วเด็กๆ ที่อยู่กับครูไป๋ล่ะ?"
จ้าวเฉียง: "บางส่วนเป็นเด็กท้องถิ่น บางส่วนถูกจับมาจากอำเภอข้างเคียงด้วยกัน
คนพวกนั้นต้องการที่จะฝึกกำลังคนตั้งแต่อายุยังน้อย คิดว่าเด็กทหารจะเชื่อฟังดี แล้วก็คิดว่าเด็กที่อายุน้อยเกินไปยังต้องเลี้ยงอีกหลายปี ไม่คุ้ม ดังนั้นที่จับมาล้วนเป็นวัยรุ่นทั้งนั้น"
เซี่ยหลี: ...................
เซี่ยหลีสูดหายใจเข้าลึกๆ หันไปมองสีหน้าจ้าวเฉียง อาการแบบนั้นช่างยากจะบรรยายจริงๆ
"ฉันว่าพวกเธอดูไม่แปลกใจกันเลยนะ?"
จ้าวเฉียงสีหน้าซับซ้อน "หัวเซี่ยเพิ่งจะสงบได้ไม่นาน ตอนนี้การรักษาความสงบเรียบร้อยยังไม่ดีนัก
พื้นที่เล็กๆ หลายแห่งดูแลไม่เข้มงวด ก็จะมีคนที่อ้างว่าเป็นพระพุทธเจ้าองค์นั้น องค์นี้กลับชาติมาเกิด มาหาลูกศิษย์ลูกหาแล้วก็ตั้งตัวเป็นใหญ่ก่อการกบฏ
หลายปีก่อนยังมีคนคนเดียวที่ตั้งตัวเป็นใหญ่ได้ วิ่งเข้าไปในออฟฟิศข้าราชการ ข่มขืนแย่งชิงข้าราชการหญิง ตั้งใจจะแต่งตั้งให้เป็นสนมด้วยซ้ำ"