คนมาถ่ายรูปค่อนข้างเยอะ ตั้งแต่เซี่ยหลีเริ่มลงมือถ่ายก็ไม่มีเวลาไปสนใจแม่ลู่กับพวกนั้นอีก ทำหน้าที่กดชัตเตอร์อย่างขยันขันแข็ง
ครั้งนี้นาวิกโยธินก็ต้องไปรบที่แนวหน้าเช่นกัน ไม่รู้ว่าพวกเขานัดหมายกันมาถ่ายรูปวันสุดท้ายกันหรือเปล่า วันนี้คนที่เซี่ยหลีถ่ายให้แทบทั้งหมดล้วนเป็นคนที่เซี่ยหลีรู้จัก
คนอื่นยังไม่เป็นไร พอถึงคิวของหมวดสี่ พวกเด็กเกเรเหล่านี้ก็เริ่มมีข้อเรียกร้องเยอะขึ้น แถมยังเยอะแบบน่ารำคาญสุด ๆ
หลานเซี่ยเซิงนั่งเอียงตัวเล็กน้อย เผยให้เห็นกรามที่ดูมั่นคงเด็ดเดี่ยว กับสันจมูกที่เขาภูมิใจที่สุด นั่งหลังตรงอย่างฝืน ๆ หน้านิ่ง แต่สายตากลับแอบชำเลืองมองเซี่ยหลีไม่หยุด ปากก็ถามไม่หยุดปาก
"หัวหน้าหมวด หัวหน้าหมวด ดูสิ ฉันวางท่าแบบนี้ได้ไหม
ฉันได้ยินคนอื่นบอกว่าถ้าเอียงตัวนิด ๆ จะดูหล่อขึ้น ท่านี้ของฉันดูสวยขึ้น หล่อขึ้น ดูเก่งกาจขึ้นไหม
ถ้าถ่ายออกมาดี ฉันจะถ่ายเพิ่มอีกสองรูป รอวันหน้าส่งไปให้แม่ ให้แม่เอาไปหาภรรยาให้ฉัน"
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีรู้สึกขัดใจจนพูดอะไรไม่ออก
พูดไม่เป็นท่าว่า "ทำไมไม่เงยหน้าขึ้น 45 องศา มือถือดอกไม้ จะได้ฟีลมากกว่านี้อีกล่ะ
ยังจะบอกว่าเอียงตัวนิดแล้วสวยขึ้น หล่อขึ้น เก่งกาจขึ้น หน้าตาตัวเองเป็นยังไงก็ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ!?"
หลานเซี่ยเซิงไม่ได้หน้าตาไม่ดี แต่เขาไม่ใช่หนุ่มแบบที่นิยมกันตอนนี้ที่คิ้วหนาตาโต แค่แรกเห็นก็ดูเป็นชายชาตรีเหลี่ยมสี่เหลี่ยม หากแต่ตาหงส์เชิดขึ้น ใบหน้ามีเสน่ห์หญิงเล็กน้อย
หน้าตาแบบนี้จะถ่ายออกมาให้ดูเก่งกาจ นอกจากจะหาบปืนใหญ่ไว้บนบ่าแล้วก็คงไม่มีทางอื่น
หลานเซี่ยเซิงโดนปากเสียของเซี่ยหลีจี้จนชินมานานแล้ว คำพูดไม่ค่อยไพเราะของหัวหน้าหมวดอย่างพวกเขาเขาก็ไม่เอาเข้าหู