เซี่ยหลีถอนใจยาวอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้อื้ออึงยืนกรานว่าต้องขับรถต่อ
ก็เพราะคืนนี้ลงมือทำภารกิจใหญ่โตมาแบบนี้ อีกทั้งยังขับรถกันมานานหลายชั่วโมง เธอก็เริ่มหิวขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
คงต้องแทะขนมปังสักสองชิ้นเพื่อเลี้ยงกระเพาะท้องตัวเองให้หายอิดโรยซะที
เซี่ยหลีย่นจมูกให้ แล้วพูดกับคุณชายจอมปากจัดคนนี้ด้วยน้ำเสียงที่เริ่มหมดความอดทน “ได้ ๆ ๆ ให้คุณขับก็ได้! ให้คุณขับ!
เหมือนใครอยากขับเองนักแหนะ!”
จ้าวไหลเฉิง: ...ใช่! เหมือนใครอยากขับเองนักแหนะ!!!
งานห่วย ๆ นี่ หัวหน้าห่วย ๆ นี่ วัน ๆ มันพอกันทีจริง ๆ!!
กลับไปคราวนี้เขาจะขอลาหยุดสองวัน งานเน่า ๆ แบบนี้ใครจะทำก็ไปทำเอาเถอะ!!!
พวกเขาทุกคนอ้วกจนหมดสภาพ ได้พักกันสักพักใหญ่ ก็ค่อย ๆ กลับขึ้นรถกันอีกครา
ตอนนี้เซี่ยหลีนั่งอยู่กลางแถวหลังสุด และกินขนมปังไปแล้วสามชิ้น ความรู้สึกท้องระโยกระยักแบบนั้นเพิ่งจะจางหายไปได้บ้าง
เธอเหลือบมองพวกเขาที่ต่างคนต่างกอดของอะไรสักอย่างไว้ในอ้อมแขน ทั้งกล่องกระสุน ถุงกระดาษใส่ขนมปัง สบู่ ผ้าเช็ดตัว กล่องปฐมพยาบาล แถมยังมีคนหอบปืนครกที่พวกเธอประดิษฐ์เองไปหนึ่งกระบอก ทำเอาเธอขำออกมาทันที
เธอมาจากโลกหายนะ เวลาหนีรอดทีไรหอบของที่ปล้นมาบ้างก็ยังพอเข้าใจได้ ก็เพราะสมัยอยู่ในโลกนั้น มือของเธอไวกว่าสมอง เห็นคนนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหรือของเสบียงวางกองอยู่ก็ต้องรีบค้นศพกันก่อน
แล้วคนพวกนี้น่ะเป็นอะไร?
เวลาหนีรอดทีเป็นทุกคนหอบของปล้นติดตัวไปหมด!?
เซี่ยหลีเอ่ยกับทุกคนด้วยน้ำเสียงล้อเล่น “เก็บเสบียงกันได้เพียบเลย พอที่จะใช้ลอบโจมตีอีกหลายรอบเลยนะพวกเรา”