ผู้การไป๋กลับมายังแนวหน้า สายตาที่ผู้การทุกคนมองเขาล้วนผิดปกติไป
ผู้การหลิวเดินเข้ามาใกล้ผู้การไป๋ ยื่นแขนยาว ๆ มาตบไหล่เขา แล้วพูดอย่างมีนัยว่า "ได้ยินว่ากองร้อยสื่อสารใต้สังกัดนาย คราวนี้ทำชื่อเสียงโด่งดังไม่ใช่น้อยนะ!
ยึดของใหม่ของคนเขาได้ตั้งมากมาย
พวกเราที่แนวหน้าตะลุยฝ่าดงกระสุน ส่วนพวกนายอยู่ด้านหลังกลับเปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่กันเลย เริ่มไม่ซื่อตรงกันแล้วนะ!"
คนอื่น ๆ ก็พากันพูดเสริมตาม
แนวหน้ากว่าด้านหลังต้องเผชิญกับอำนาจการยิงที่หนักหนากว่ามาก ต่อให้คิดจะเก็บอุปกรณ์ของฝ่ายตรงข้ามเหมือนกับด้านหลังจริง ๆ ก็ไม่มีเวลาไปเก็บ
ระเบิดปัง ๆ ปืนใหญ่ยิงไปทีหนึ่ง ปืนหลายกระบอกก็เสียหาย ไม่ได้อุดมสมบูรณ์เหมือนด้านหลังพวกเขาเลย
ผู้การไป๋ได้ยินคำพูดนี้ มุมปากก็กระตุก
"คนที่ยึดปืนทหารอเมริกันได้ไม่ใช่แค่คนของกรมเรา ฝ่ายนายที่อยู่ด้านหลังก็ไม่ได้ทำน้อยลงนะ
เมื่อกี้ฉันยังเห็นหัวหน้ากองร้อยสามของนายยิ้มจนเห็นฟันขาว ๆ สั่งให้คนขนลังขึ้นรถอย่างอารมณ์ดีเลย"
ผู้การหลิว: ...
ก็ได้ ยังไงเดี๋ยวตนไปทางด้านหลังจัดการกับหัวหน้ากองร้อยสาม เอาไว้ส่วนหนึ่ง ที่เหลือค่อยส่งขึ้นไป
ทุกคนออกเดินทาง กองกำลังสนับสนุนไปถึงฐานที่ตั้งที่เตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างรวดเร็ว