กู้อวิ๋นอี้ไม่ต้องการสอบสวนเซินเจียวในขณะที่เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส หากการคาดเดาของเขาเป็นเท็จทั้งหมด จะยิ่งทำให้พี่สาวเสียใจมากขึ้น
เขาไม่ต้องการทำร้ายเธอ
เซินเจียวเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในท่าทีของกู้อวิ๋นอี้
นางได้รับการฝึกฝนมาเป็นบุคลากรพิเศษตั้งแต่เด็ก ความสามารถในการอ่านสีหน้าท่าทางผู้อื่นไม่ต้องพูดถึง
นางรู้ดีว่าปล่อยให้ความคลางแคลงใจของเขาฝังรากในใจไม่ได้ จึงเขียนลงบนกระดาษว่า: ไปสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายได้ไหม?
เงินของฉันดูเหมือนจะหายแถวนั้น ห่อด้วยผ้าแดง
กู้อวิ๋นอี้เห็นข้อความบนกระดาษก็ชะงักไป
หรือว่าพี่สาวกลับไม่ใช่เพราะมีจุดประสงค์อื่น แต่เพียงเพราะเงินหายเลยกลับไปหา?
ความสงสัยในใจกู้อวิ๋นอี้น้อยลงบ้าง แต่ก็ยังไม่จางหายไปทั้งหมด
จึงตอบว่า "ฉันป้อนโจ๊กให้เธอก่อน เดี๋ยวค่อยไปหา
สหกรณ์มีคนเยอะขนาดนั้น ถ้าหายแถวนั้นก็คงมีคนเก็บไปนานแล้ว"
เซินเจียวไม่ได้ปฏิเสธ พยักหน้ารับเบา ๆ
กู้อวิ๋นอี้เป็นคนลงมือทำจริง พอได้เบาะแสก็ไปค้นหาบริเวณใกล้สหกรณ์จัดหาและจำหน่ายทันที
ในที่สุดก็พบเงินห่อผ้าแดงหนึ่งกำอยู่ใต้กองขยะข้างสหกรณ์
ที่แน่ใจได้ว่าไม่ใช่ของคนอื่น เพราะในผ้าแดงนอกจากเงินปึกนั้นแล้ว ยังมีสลิปเงินเดือนของพี่เขยอีกด้วย
วันนี้เป็นวันที่กองทัพจ่ายเงินเดือน พี่สาวคงออกมาจับจ่ายเพราะเหตุนี้