เซี่ยหลีได้ยินข่าวลือเหล่านี้ สิ่งแรกที่คิดคือ: น่าเหลือเชื่อจริง ๆ
รายละเอียดเฉพาะในวันนั้น เธอเล่าให้ผู้บัญชาการกองพลหลิว หัวหน้ากลุ่มไป๋ อวิ๋นอี้ และพ่อแม่ของเขาเท่านั้น
ผู้การไป๋กับผู้บัญชาการกองพลหลิว อยากจะเก็บเรื่องนี้ไว้มากที่สุด จะไม่แพร่ไปข้างนอกแน่นอน อวิ๋นอี้ก็ยังไม่กลับกองทัพ ส่วนพ่อแม่ของเธอก็ไม่มีทางหักหลังลูกสาวตัวเอง
แล้วคนในกองทัพพวกนี้รู้เรื่องได้ละเอียดขนาดนี้ พูดกันได้ราวกับเห็นกับตาตัวเองได้ยังไง?
คำพูดเหล่านั้นดูเหมือนไม่มีอะไรดูถูกเธอ แต่ถ้าฟังดี ๆ จะรู้สึกได้ว่า เหมือนตั้งใจจะตอกย้ำว่าเซินเจียวเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้ยังไงยังงั้น
เหมือนที่เธอคิดไว้ก่อนหน้านี้ เรื่องนี้เธออธิบายยังไงก็ไม่ชัด
ถ้าบอกว่าเซินเจียวได้รับบาดเจ็บไม่เกี่ยวกับเธอ เซินเจียวได้รับบาดเจ็บเพราะอยากช่วยเธอ คนอื่นก็จะหาว่าเธอใจดำ
ถ้าบอกว่าเซินเจียวได้รับบาดเจ็บเกี่ยวข้องกับเธอ แต่เซี่ยหลีไม่ต้องการให้ช่วยตั้งแต่แรก และก็ให้เธอกลับไปนานแล้ว เป็นเซินเจียวเองที่หวนกลับมา เซี่ยหลีจะไม่ยอมรับผิดชอบชีวิตอีกคนโดยไม่มีเหตุผลเพียงเพื่อชื่อเสียง แล้วแบกภาระความผิดก้อนใหญ่แบบนั้นไว้
เธอไม่สามารถอธิบายกับคนในกองทัพได้ แม้แต่คนในครอบครัวเธอเองก็อธิบายยาก
อยากจะเคลียร์เรื่องนี้ให้กระจ่างมันยากมาก
พี่สะใภ้หวังเห็นสีหน้าของเซี่ยหลีเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ก็รู้ว่ามีเรื่องอื่นซ่อนอยู่อีก