เซี่ยหลีหมิ่น ๆ พิงอยู่บนตัวลู่ติ้งหยวน แม้แต่เปลือกตาก็ไม่แม้จะขยับ ตอบกลับมาเสียงดังฟังชัด
"ฉันก็เลยไม่ได้พูดตรงหน้าคุณนี่ แค่พูดกับคุณคนเดียวเท่านั้นแหละ
ถ้าวันไหนพ่อฉันรู้เรื่อง แปลว่าเป็นฝีมือคุณที่ปล่อยข่าว
ตอนนั้นพ่อฉันตีฉันเท่าไหร่ ฉันจะเอาร้อยเท่าพันเท่าคืนให้คุณ
คนที่ทอดทิ้งคำสัญญาที่เราให้กันไว้ใต้ภาพประธาน คนทรยศต่อสหายร่วมการปฏิวัติอย่างนาย ไม่ควรได้รับการให้อภัย!"
ลู่ติ้งหยวน: ...โทษฐานที่เธอตั้งขึ้นมาใหญ่โตซะขนาดนี้ หรือว่าเธอยังอยากฟ้องร้องฉัน แล้วส่งฉันขึ้นศาลทหารไปเลยเนี่ยนะ
ลู่ติ้งหยวนแทบจินตนาการไม่ออกว่าถ้าภรรยาควักถุงเท้าคู่หนึ่งไล่ตีเขาวิ่งไล่กันทั่วสนามฝึกมันจะดูยังไง แค่นึกภาพก็รู้สึกว่าชาตินี้คงไม่มีหน้าออกจากบ้านอีกแล้ว
ชั่วขณะนั้น เขากลับรู้สึกว่าความทนทานทางจิตใจของภรรยานี่แกร่งจริง ๆ สมัยที่เธออยู่เกาะใต้ เธอโดนพ่อไล่ล่าอยู่นานแสนนาน จนคนในชุมชนครอบครัวทหารแทบทุกคนรู้เรื่อง แต่เธอยังสามารถหน้าตาย ๆ ไปอบรมทหารได้อีก
เซี่ยหลีเห็นสีหน้าของลู่ติ้งหยวนแปลกไปจนน่าดู เดิมทีเธอก็แค่เบื่อ ๆ หาเรื่องแกล้งกันเล่น จึงไม่ได้ตามไปงัดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยนั้นต่อ
เธอลดเสียงต่ำลง ยังคงไม่อยากฟังเนื้อหาการประชุม คุยเล่นไปเรื่อย แล้วพูดอย่างเกียจคร้าน: "ปกตินี่ก็บอกกันว่าฉันอยู่กลุ่มวิจัยงานวิทยาศาสตร์ ไม่ได้อยู่ในสังกัดของทางการทหารคุณเลยสักนิด
ทำไมคราวนี้ถึงเรียกฉันมาล่ะ งั้นคุณนั่งรอที่นี่ก็ได้ ฉันจะแอบแอบลอบกลับบ้าน น้องนากไม่เห็นหน้าฉันมาหลายชั่วโมงแล้ว ต้องคิดถึงแน่ ๆ"