หลี่ชิ่งหนานทำมือประกอบคำพูด หน้าตาบิดเบี้ยวไปมา เล่าอย่างสมจริงสมจังว่าหัวหน้าอย่างเชี่ยลีดีซะขนาดไหน และเชี่ยลีดูแลลูกน้องกับเพื่อนฝูงของตัวเองดีแค่ไหน
ไม่ใช่แค่ตอนพาพวกเขาออกภารกิจแล้ว "แบ่งเกียรติยศ" ร่วมกันเท่านั้น พอพวกเขากลับไปแล้วยังจัดหาที่ที่ดีให้อีกด้วน
เธออยากยกย่องเชี่ยลีให้เป็น "หลอดไฟดวงใหญ่ดวงตะวัน" ที่ส่องแสงวิบวับ เพราะใครก็ตามที่อยู่ใกล้เธอล้วนถูกแสงสว่างของเธอ "ส่องประกาย"
พูดไปพูดมาจนท้ายที่สุด ปากของหลี่ชิ่งหนานมีฟองขาวติดมุมปากเพราะพูดมากเกินไป
นายทหารหนุ่มรอบ ๆ ตัวฟังแล้วตื่นตะลึงไม่หยุด แม้แต่ทหารที่อยู่ไกลออกไปก็แอบเดินมาแออัดรอบตัวหลี่ชิ่งหนาน ฟังเขาเป่าปี่อวดโอ้อย่างเต็มเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
นายทหารหนุ่มพวกนี้แม้ชอบเข้าฝูงดูความคึกคัก แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ ฟังไปสักระยะก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล มีคนมองหลี่ชิ่งหนานด้วยแววตาประหลาดใจ แล้วถามเสียงเบา ๆ ว่า
"ดูท่าทางพี่ก็ไม่เหมือนองครักษ์คนเก่าของนายพลเชี่ยนี่ ทำไมรู้เรื่องของพี่นายพลละเอียดขนาดนี้?"
หลี่ชิ่งหนานเล่ามาตั้งกว่าชั่วโมง จวนจะสองชั่วโมงแล้ว ก็รอประโยคนี้อยู่ เขารีบนั่งตัวตรง แล้วเชิดคางและยืดอกให้สูงเต็มที่ ทำท่าภาคภูมิใจราวกับ "ได้ส่วนแบ่งในเกียรติยศนั้น"
"นั่นสิ เพราะเราสองคนคือเพื่อนสนิทกันมาแต่เด็ก! เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังใส่กางเกงเปิดหลังเลยนะ นิสัยทีเลของเธอฉันรู้หมด!"
ทุกคนไม่คิดว่าบุคคลสำคัญที่พวกเขากำลังคุยกันถึง จะมี "คนสนิท" อยู่ในทีมของพวกเขาด้วย
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมคนนี้ถึงคิดไอเดียไปเป็นองครักษ์ให้นายพลได้ดีขนาดนั้น นี่คือข่าววงใน พวกเขาต้องรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดี!