เซี่ยหงจวินเอ่ยอย่างหม่นหมอง "คนเราย่อมมีความรู้สึก จะให้เห็นคนในครอบครัวลำบากแล้วนิ่งดูดายได้อย่างไรกัน
ทุกครั้งที่คนในครอบครัวต้องเจ็บปวด ทุกคืนที่ทรมานจนแทบอดทนไม่ไหว ฉันมักจะมีวินาทีที่รู้สึกเสียใจที่ต้องแบกรับภาระมากมายขนาดนี้
แต่พอรุ่งเช้าขึ้นมา ความเชื่อมั่นว่าจะไม่เสียใจก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
เพราะบางเรื่องก็ต้องมีคนลงมือทำ ต่อให้เราไม่ทำ ก็ต้องมีคนอื่นที่จำต้องทำ
ถ้าทุกคนต่างไม่ยอมทำ คอยแต่จะพึ่งพาคนอื่น แล้วอนาคตของชาติหัวเซี่ยทั้งผืนจะไปทางไหนกันเล่า?"
เซี่ยหลีเงียบไปครู่หนึ่ง "ถึงขั้นบ้านแตกสกุลสลาย ครอบครัวต้องพลัดพรากก็ยังยืนหยัดงั้นหรือ?"
พี่ใหญ่ตระกูลเซี่ยสีหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย ความคิดมากมายพรั่งพรูผ่านในใจ สุดท้ายก็ลดเสียงลง เอ่ยอย่างหนักแน่น "ผมสามารถใช้ทั้งชีวิตหรือแม้กระทั่งชีวิตของผมเพื่อชดใช้พวกเขาได้
แต่ในฐานะทหาร ต่อให้ต้องเสียชีวิต ผมก็จะไม่ทรยศต่อประเทศชาติ ทรยศต่อความเชื่อของผม
เป็นผมที่ทำให้พวกเขาต้องผิดหวัง แต่ตั้งแต่วันที่สวมเครื่องแบบทหาร ผมก็จงรักภักดีต่อมาตุภูมิของผมเท่านั้น"
เซี่ยหลีจ้องมองเขา เงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยออกมาช้า ๆ ว่า "จำไม่ได้จำ เข็ดไม่เป็นเข็ด"
เซี่ยหงจวิน: ...
เซี่ยหลีเหมือนจะยังแหย่พี่ชายตัวเองไม่พอ พูดต่อ "ถ้าสักวันฉันจะหาสามี ยังไงก็ไม่เอาพวกเห็นแก่ตัวอย่างพวกคุณแน่นอน