พี่ใหญ่ตระกูลเซี่ยถอนหายใจยาว สายตามองข้ามศีรษะของเซี่ยหลีไปยังทิศทางของบ้านทรุดโทรมหลังนั้นของตัวเอง ท่าทางทั้งคนดูหม่นหมองลงอย่างบอกไม่ถูก
“ต้าเป่าเป็นภาระแกกับพ่อแม่มากพอแล้ว ฉันไม่เคยคิดจะส่งเด็กคนนั้นไปให้แกเลย
แต่เด็กคนนี้ทำแท้งไม่ได้”
เสียงของเขาคล้ายแหบแห้ง เหนื่อยล้า เจือไปด้วยความเจ็บปวด
เซี่ยหลีรู้สึกว่า ถ้าพี่ชายใหญ่ของเธอมีบุหรี่อยู่ในมือตอนนี้ เขาต้องอยากสูบสักม้วนแน่ๆ
คิดแบบนั้น เธอก็ทำแบบนั้นเลย
เธอหยิบซองบุหรี่ที่วันนั้นเอามาจากลูกน้องแล้วลืมคืนให้ออกมาจากกระเป๋า ส่งให้เซี่ยหงจวิน
“สูบไหม?”
เซี่ยหงจวินที่กำลังจมอยู่ในอารมณ์ของตัวเอง ก้มหน้ามองซองบุหรี่ที่น้องสาวหยิบออกมาอย่างไม่แคร์อะไร สายตากลายเป็นไม่พอใจขึ้นมาทันที
จะมัวหดหู่อะไรอยู่ได้ เสียงของเขาสูงขึ้นจนเพี้ยน “หนูน้อยแกเรียนสูบบุหรี่แล้วหรา!!?”
เซี่ยหลี: …
เธอเริ่มสงสัยว่า ตอนนี้ในสายตาพี่ชายใหญ่ เธอกลายเป็นคนเสเพลที่เข้ากองทัพแล้วก็เรียนรู้แต่เรื่องไม่ดี อบายมุขครบห้า ประเภทที่ตกต่ำไปแล้ว