เซี่ยหลีไอเบา ๆ อีกครั้งเพื่อปกปิดความอึดอัดใจ “ไม่ใช่ประหยัดได้หนึ่งร้อยห้าสิบ แต่ต้นทุนมันหนึ่งร้อยห้าสิบ”
หวังเสี่ยวฮุย: !!!!
หวังเสี่ยวฮุยลุกขึ้นยืนจากที่เดิมราวกับสปริงกระโดดเด้ง
แรงมากจนโซฟาถูกชนกระเด็นไปข้างหลังหลายส่วน เสียงยกกำลังดังแหลมคมแสบหู
เขาตาโตจ้องมองเซี่ยหลี ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน้ำเสียงเองก็บิดผิดไปไม่เป็นท่า
“จากห้าหกพันเหลือหนึ่งร้อยห้าสิบ!!?”
เซี่ยหลี: “……อือ”
แววตาที่หวังเสี่ยวฮุยมองเซี่ยหลีเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ สมองหมุนเพียงแวบเดียว ใบหน้ากลับเริ่มซึมซาบความสยองขยับขึ้นมาเงียบ ๆ
นี่คือโครงการที่ทำให้ประเทศ แม้อยากจะฝืนความรู้สึกผิดชอบหาเงินสักหน่อย ก็ต้องแม่นยำพอดีเป๊ะ คุณภาพอย่างน้อยต้องผ่าน คราวนี้ต้นทุนลดลงเกินสี่สิบเท่า คุณภาพของของชิ้นนี้จะแย่ขนาดไหนกัน?
หวังเสี่ยวฮุยกลัวว่าอีกสองวันจะต้องพาเหล่าเพื่อนสนิทไปรับกระสุนร่วมกับเซี่ยหลีจริง ๆ ได้ชื่อว่าอยู่ร่วมผ้าห่ม ตายร่วมหลุมศพ ไม่ฝักใฝ่ที่จะเกิดปีเดียวกัน เดือนเดียวกัน วันเดียวกัน ขอแค่ถูกยิงเป้าปีเดียวกัน เดือนเดียวกัน วันเดียวกันก็ยังดี