เซี่ยหลีไม่อ้อมค้อมกับหลี่เสี่ยวเสี่ยว เอ่ยตรง ๆ ว่า "ฉันคิดว่าคุณน่าจะเคยอ่านการ์ตูนมาร์เวลมาแล้ว
ของเล่นที่ฉันอยากสร้างคือแบบคล้ายไอรอนแมนนั่นแหละ มีความไซเบอร์สูง อัตโนมัติสุด ๆ ถึงขั้นตอบโต้ตอบกับคนได้เลย
มีแต่ของเล่นระดับนี้เท่านั้นที่เด็กสมองดีจะเล่นได้ใจ ลูกชายบ้านฉันคนนี้…ห่วงเก้าวงก็เล่นจนเบื่อแล้ว ตอนนี้เล่นแต่กุญแจลู่ปานชั้นสูงไปวัน ๆ ฉันรู้สึกว่าอีกไม่นาน เขาคงจะไม่มีอะไรจะเล่นแล้ว
ถ้าคุณขอลิขสิทธิ์มาร์เวลได้ เชื่อว่าธุรกิจนี้ต้องเป็นกำไรงามแน่นอน"
หลี่เสี่ยวเสี่ยว: ……ชั่วขณะนั้นแยกไม่ออกเลยว่าคำพูดของเซี่ยหลีจริงหรือปลอม แต่ผู้หญิงปลายสายคนนี้กำลังอวดลูกชายเธออยู่ใช่ไหม?
บ้านไหนเด็กสามสี่ขวบเบื่อห่วงเก้าวงซะแล้ว แล้วหันไปเล่นกุญแจลู่ปานชั้นสูงกัน?
ขอตรงไปตรงมาเลยนะ ตอนนี้เธอเองยังแก้ห่วงเก้าวงแบบง่ายที่สุดไม่ได้เลย!!
หลี่เสี่ยวเสี่ยวแม้จะรู้สึกว่าเซี่ยหลียืดเยื่อขนาดนี้เพื่อหาของเล่นให้ลูกชายตัวเองฟังดูเหลือเชื่อ แต่ถ้าสร้างของเล่นแบบคล้ายไอรอนแมนที่มีความฉลาดระดับหนึ่งออกมาจริง ก็ขายแหลกแน่
ในฐานะนักธุรกิจ เธอไม่มีทางปล่อยโอกาสทำเงินที่เห็นแล้วชัดว่ากำไรแบบนี้หรอก
เธอจึงเดินตามน้ำเซี่ยหลี "ลูกของคุณเก่งมาก คุณก็เป็นแม่ที่ดี
ไม่ทราบว่าฝั่งเราจะช่วยอะไรคุณได้บ้าง?"
เซี่ยหลี: "ฉันออกแบบและเทคโนโลยี ฝั่งคุณออกทุนและโรงงาน
ฉันไม่มีข้อเรียกร้องอื่น จะขายของเล่นนี้ในตลาดโลกราคาไหนฉันไม่ขอยุ่ง ขอเพียงแค่ในแผ่นดินหัวเซี่ยที่ยังด้อยพัฒนาแบบนี้ ขอให้คุณขายบางเบาแลกกับปริมาณ ยึดราคาต้นทุนบวกกำไรสิบยี่สิบบาท ขึ้นราคานิดหน่อยพอ