น้อยอตเตอร์มือไม้เล่นของเล่นไม่หยุด แต่คิ้วกลับขมวดแน่นเหมือนมีเรื่องใหญ่ใจ สายตาชำเลืองมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ ๆ จ้องมองมุมที่พระอาทิตย์ขึ้นอย่างพิถีพิถัน
โดยการประเมินสายตา พระอาทิตย์บนฟ้าได้เลื่อนขึ้นไปถึงมุมที่ปกติแม่ออกไปทำงานพอดี แปลว่าเวลาแม่ไปทำงานใกล้จะถึงแล้ว ถ้ายังไม่ลุกก็จะมาสาย
คิ้วของน้อยอตเตอร์ทันทีที่หนึ่งบิดเป็นปมตาย ใบหน้าเยาววัยผุดขึ้นซึ่งความกังวลแบบผู้ใหญ่เต็มเปี่ยม
ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาทิ้งห่วงเก้าวงที่เหลืออยู่แค่เส้นเดียวลงกับพื้น มือเท้าคืบคลานอย่างรวดเร็ว ไต่ไปหาแม่
เขาใช้มือเล็ก ๆ เบา ๆ ตบที่ต้นแขนของแม่
แม่ไม่ขยับ
น้อยอตเตอร์ไม่ยอมแพ้ ใช้แรงเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยเขย่าแม่เบา ๆ
แม่ยังคงหลับลึกสนิท ไม่เหลียวแลเขาแม้แต่น้อย
นากน้อย: ……(｡▼ˇ‸ˇ▼｡)
ครั้งก่อนเขาใช้แรงระดับนี้ดึงผมเพื่อนใหญ่ จนเพื่อนใหญ่ร้องไห้โฮ แล้วทำไมแม่ถึงไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้เลยสักนิด กระทั่งจะรู้สึกตัวก็ไม่รู้สึก?
ไม่ใช่แบบนี้สิ เมื่อก่อนตอนที่แม่พาเขาออกไปข้างนอก แม่ตื่นง่ายมาก
น้อยอตเตอร์หน้าย่นทั้งใบ สายตาเจ็บปวดอ่อนล้ามองไปที่แม่ของตัวเอง สูดลมหายใจลึก แล้วพูดอย่างจำใจ "แม่ มาสายแล้ว"
ไม่ใช่ว่าวันนี้แม่ต้องไปทำงาน แถมยังต้องส่งเขาไปโรงเรียนอนุบาลด้วยหรือ? เวลาถึงแล้วนะ
เซี่ยหลี่ยังคงไม่มีปฏิกิริยา
นากน้อย▼^▼ "แม่ มาสายแล้ว"
เซี่ยหลี่ยังคงนอนซบหน้าลงบนเตียง แม้แต่เปลือกตาก็ยังไม่ขยับแม้แต่น้อย
น้อยอตเตอร์(▼ー▼)? "……แม่?"
เซี่ยหลี่ยังคงเหมือนถูกเชื่อมติดกับเตียง ไม่ให้การตอบรับใด ๆ แก่น้อยอตเตอร์เลย
นากน้อย▼ω▼: ……
น้อยอตเตอร์เป็นนากที่เคยเห็นโลกกว้างกับแม่มาแล้ว น้อยอตเตอร์รู้สึกว่าในฐานะนากตัวใหญ่ที่เคยผ่านสถานการณ์ใหญ่โตมา ตัวเขาเข้าใจแม่ของตัวเองเป็นอย่างดี อย่างน้อยความตื่นตัวของแม่ไม่น่าจะต่ำขนาดนี้