วันนี้เซี่ยหลีสวมชุดเครื่องแบบทหารผ้าเนื้อที่รีดพริ้งเต็มที่ ไปเป็นสักขีพยานในการฝังกระดูกของทหารหมวด 4 และบริษัทที่ 6 ที่ยังไม่มีครอบครัวมารับกลับ
เธอยืนอยู่แถวหน้าสุดของขบวนอำลา จ้องมองผู้คนที่เคยมีชีวิตชีวาเหล่านั้นกลายเป็นเถ้ากระดูกจนเผลอเหม่อลอย ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกแบบไหน สายตากวาดผ่านชื่อบนหินจารึกทั้งหลักทีละก้อน
ภายในอกอืดอัดแน่นทึบ แต่ก็มีความโล่งโปร่งอันเปี่ยมด้วยความสงบแบบทุกอย่างลงตัว
เธอคิดว่า คงเพราะคนเราอยู่ในสถานการณ์สบาย ๆ มากเท่าไร ยิ่งทำให้จิตใจอ่อนแอลงง่ายขึ้นเท่านั้น
สมัยอยู่ในยุคโลกบัดซบ การตายของเพื่อนร่วมรบย่อมทำให้เธอเศร้าโศก แต่เพื่อเอาชีวิตรอด เธอต้องต่อสู้กับฝูงซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ไม่หยุดไม่ยอ้ จนไม่มีเวลาเสียดายสูญเสียเพื่อนร่วมรบที่จากไปเลย
ส่วนเก็บศพน่ะเป็นไปไม่ได้เลย คนที่ตายแล้วแม้จะไม่ถูกซอมบี้หรือสัตว์กลายพันธุ์กัดกิน ก็คงกลายเป็นซอมบี้ กลายเป็นศัตรูที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเขาไปแล้ว
พออยู่ในยุคที่สงบสุขแบบนี้นานเข้า เธอกลับได้เรียนรู้ที่จะเสียใจให้กับคนที่จากไป แม้ผ่านไปนานเพียงใดก็ตาม