ในโถงทางเดินของโรงพยาบาลผู้คนสับสนวุ่นวายไปมา
ไม่รู้ว่าฝ่ายกองทัพจะไม่ได้บอกลู่ติ้งหยวนให้ชัดเจนว่าเธออยู่ที่ไหนหรือไม่ เมื่อชาหลีมาถึงโรงพยาบาล ก็เห็นลู่ติ้งหยวนพุ่งเข้าไปในห้องคนไข้ห้องหนึ่งราวกับแมลงวันไร้หัว สองวินาทีต่อมาก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว จะได้ไม่ชนเข้ากับคนหน้าห้องเข้าให้
เซี่ยหลี: ???
ลู่ติ้งหยวนที่ปกติเป็นคนสุขุมนิ่งขนาดนั้น วันนี้ทำไมถึงวิ่งกระเจิงราวกับแมลงวันไร้หัวไปทั่ว?
ลู่ติ้งหยวนเลียกตัวกับคนแล้วขอโทษ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นชาหลีที่ยืนอยู่ในทางเดินไม่ไกลนัก มองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดก็ได้คลายออกในที่สุดเมื่อได้เห็นชาหลี
สีหน้าบนใบหน้าของเขายังคงตึงเครียด ไม่ออกอากาศถึงเรื่องระเบียบวินัยที่ตัวเองเคยย้ำเสมอมาเมื่ออยู่นอกบ้าน เขาวิ่งก้าวยาว ๆ มุ่งตรงมาที่ชาหลี โอบกอดเธอเข้าไว้แน่นในวงแขนในทันที เหมือนกับจะใช้อ้อมกอดแนบแน่นนี้ยืนยันว่าคนตรงหน้ายังคงมีอยู่จริง
"ดีที่คุณไม่เป็นอะไร ฉันตกใจแทบตาย"
เสียงพูดของลู่ติ้งหยวนแตกพร่าอย่างเห็นได้ชัด
เขาเองก็ไม่รู้ว่าตลอดทางมานั้นตัวเองรีบมาถึงได้อย่างไร