แถวเคาน์เตอร์พยาบาล
เซี่ยหลีวางข้อศอกพิงเคาน์เตอร์ ก้มหน้าแกะเมล็ดทานตะวันไปพลาง ๆ แล้วก็ตั้งใจฟัง ชวนสาว ๆ เคาน์เตอร์พยาบาลคุยเรื่องซุบซิบอย่างสนุกสนาน
ปกติแล้ว พยาบาลไม่มีทางยอมให้คนไข้อยู่ใกล้ ๆ แถมยังมาร่วมวงคุยซุบซิบ ด้วย แต่เซี่ยหลีเป็นคนเข้าหาคนเก่ง ขนมที่พกมาก็เยอะจริง ๆ อีกต่างหาก
ไม่ว่าพยาบาลสาวจะมีท่าทีกับคนไข้แย่แค่ไหน ตอนนี้มองไปเห็นโต๊ะเต็มไปด้วยถั่วและลูกกวาดแบบนี้ ก็พูดคำไล่ออกไปไม่ออก
"เอ๊ะ พวกคุณได้ยินไหม เรื่องยายห้อง 308 นั้น ชายเหนือหญิงขนาดอุ้มหลานสาวที่ลูกสะใภ้เพิ่งคลอดออกไป แอบทิ้งขึ้นภูเขา"
"ได้ยิน! ไม่ใช่เหรอ ว่าฝ่ายคนคลอดจับได้ แล้วยายก็เอาเด็กกลับมาใหม่"
"กลับมาเหรอ! ที่อุ้มกลับมาไง ไม่ใช่หลานสาวบ้านลูกสะใภ้คนที่สองหรอก แต่เป็นลูกสาวบ้านลูกชายคนก่อน
ลูกสะใภ้คนที่สองจำได้ว่าลูกสาวตัวเองมีรอยแผลเป็นแต่กำเนิดที่ก้น แต่เด็กที่ยายอุ้มกลับมาก้นไม่มีรอยแผลเป็นเลย คนคลอดก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่ลูกบ้านเธอ"
เซี่ยหลีคิดในใจว่า ของซุบซิบในโรงพยาบาลช่างเยอะจริง เธอแกะเมล็ดทานตะวันหนึ่งเม็ด โยนเปลือกลงข้างโต๊ะ แล้วถามด้วยสีหน้าสนใจ "ไม่ใช่ว่าชายเหนือหญิงเหรอ แล้วไปสลับหลานสาวทำไม
อย่าบอกนะว่าเด็กเกิดอะไรขึ้นบนภูเขาจนอุ้มกลับมาไม่ได้"
พยาบาลสาวทำหน้าแบบ 'คุณนี่มันไม่รู้เรื่องจริง ๆ เลย!' แบบที่พูดกันไม่รู้เรื่องต้องใช้ความรู้สึก "ไหนเลย!
ยายคนนั้นแต่งงานมาแล้วรอบหนึ่ง ได้ยินว่าผัวตายไปก่อนแล้วค่อยแต่งเข้ามาในบ้านนี้ แล้วคลอดผัวของคนคลอดนี่ แต่บ้านเดิมก่อนหน้านั้นยังมีลูกชายหนึ่งคน
แต่บ้านฝ่ายคนคลอดฐานะดี แต่งงานกับลูกชายยายมานานขนาดนี้ ผัวของคนคลอดก็ไม่ค่อยฟังแม่แล้ว ยายยิ่งชอบลูกชายบ้านเดิมมากกว่า