สีหน้าของเจี่ยวเตียวมืดมนน่ากลัวยิ่งกว่า แต่ในฐานะหัวโจก เขายังพอมีสติกว่าลูกน้องเหล่านั้นอยู่หน่อย
สายตาหนักอึ้งของเขาจ้องมั่นไม่กระพริบไปที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ผู้ซึ่งยืนกรานว่าต้องเอาหน้าคืนมาให้ได้ ไม่งั้นก็ตายตกไปตามกัน เขาจึงเอ่ยเสียงทุ้มนิ่ง: "ทางเรายังตรวจไม่ออกว่าสินค้าแถวนี้มีปัญหาตรงไหน
ถ้าคุณคิดว่ามันมีปัญหา ก็พูดปัญหานั้นออกมาตรง ๆ สิ เราไม่ต้องเสียเวลาเวียนหัวกัน
ฉัน เจี่ยวเตียว กล้ายกชื่อเสียง 30 ปีบนเส้นทางนี้เป็นเดิมพัน ฉันไม่เคยแอบทำอะไรไม่ซื่อกับสินค้าล็อตนี้แน่นอน ตอนส่งมอบให้คุณ คุณภาพผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวดทุกครั้ง"
พอถูกพูดถึงขนาดนั้น ปาคโลฟก็ไม่เสียเวลาเวียนหัวต่อ เขาหันหัวไปทางขวา ส่งสายตาสั่งงานลูกน้องอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง
ชายคนนั้นรีบควักกองภาพถ่ายออกจากกระเป๋าด้านในสูท วางลงบนโต๊ะอย่างสุภาพ แล้วเขี่ยส่งไปยังเจี่ยวเตียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหัวหน้าตัวเอง
"นี่คือปัญหาที่ลูกค้าร้องเรียนเข้ามา
หลังจากกินยาของเราไป ปัสสาวะของลูกค้าเกือบทุกคนมีสีผิดปกติ
หลายคนสงสัยว่าตัวเองโดนวางยาพิษ พากันตามมาทวงค่าเสียหายจากเรา
สินค้าออกจากฝั่งคุณเข้าคลังของเราโดยตรง แล้วคนอื่นก็มารับไปแจกจ่ายตามพื้นที่ต่าง ๆ
คนที่ผ่านมือระหว่างทางล้วนเป็นคนที่เราไว้ใจได้ทั้งหมด
ที่เดียวที่เป็นไปได้ว่าจะมีปัญหา คือตอนออกจากโรงงาน"