ภายในกระท่อมไม้ไผ่
กระท่อมไม้ไผ่ที่แต่เดิมมีคนยืนอยู่สองสามสิบคน ณ ตอนนี้เหลือเพียงสองคนเท่านั้น แม้ใบหน้ายังดูโหดร้ายเช่นเคย แต่สีหน้ากลับซ่อนความว้าวุ่นใจไม่อยู่ ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความไม่แน่ใจ
เจี่ยวเตี๋ยวยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเดิม แต่เมื่อเทียบกับความใจเย็นเฉียบและความโกรธกรุนเมื่อครั้งก่อน ตอนนี้สภาพจิตใจของเขาแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
ตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ใต้ตาคล้ำเป็นวงกลม ตัวผอมลงไปอีกหลายระดับ ดูอ่อนเพลียจนน่าสงสาร
ชายหนุ่มที่ยืนก้มหัวอยู่ในห้องมาแต่แรก ใบหน้ามีรอยแผลเป็นจากมีดยาวเหยียด ก้าวออกมาหนึ่งก้าว เขาห้อยคิ้วต่ำลง ถ้อยคำเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยที่พูดกับเจ้าอินทรีว่า "หัวหน้า ทางฝ่ายทหารไม่สนใจเรื่องของเราอีกแล้ว เราควรจะหาทางอื่นกันหรือยัง
วิธีการของพวกคนหัวเซี่ยมันดำมืดเกินไป คนในสังกัดเราคงทนต่อไปได้ไม่นานหรอก"
การพูดว่า "ทนได้ไม่นาน" ก็เป็นเพียงการเก็บหน้าให้เจี่ยวเตี๋ยว ความจริงทุกคนต่างรู้กันดีว่า ณ ตอนนี้เหลือเพียงฐานลับที่ซ่อนอยู่ในแนวเขาของเจี่ยวเตี๋ยวเท่านั้น ส่วนฐานย่อยอื่น ๆ เหลืออยู่แค่สองแห่ง
คนของฐานที่เหลือตายไปบ้างหนีไปบ้าง คนที่ยังอยู่ล้วนเป็นผู้ภักดีต่อเจี่ยวเตี๋ยวทั้งสิ้น
พวกคนหัวเซี่ยนั่นลงมือแทบไม่เคยพลาด ฐานที่เหลืออยู่แค่สองแห่งนี้ บางทีอีกไม่กี่วันข้างหน้าก็คงหายไปอีกเช่นกัน
พวกขุนศึกที่น่าสาปแช่งนั่น รับเงินไปแต่ไม่ทำงาน ตั้งแต่ฐานของพวกเขาเหลืออยู่เพียงจำนวนนับได้เท่านั้น พวกนั้นก็ไม่ส่งคนมาช่วยไล่ตามพวกเซี่ยหลีอีกแล้ว