จากด้านไกล ๆ ลู่ติ้งหยวนตะโกนเรียกเซี่ยหลีเสียงดัง “ทางนี้เรียบร้อยหมดแล้ว เผื่อกลับได้!”
เซี่ยหลีตอบรับเขาทันที แล้วหันกลับมาปฏิเสธผู้อำนวยการ “วันนี้มีเรื่องอีก ต้องไปส่งลูกเข้าโรงเรียน ไม่ได้กินข้าวด้วยกัน
ทางนี้รีบ ฉันขอตัวก่อนนะ”
ผู้อำนวยการก็เข้าใจดีว่าการนั่งโต๊ะกับคนระดับใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเขาจะเปิดปากขอแค่ไหน อีกฝ่ายก็ไม่จำเป็นต้องรับ
เมื่อเซี่ยหลีไม่กิน จึงไม่ได้เก้อเกินไป “งั้นระวังระหว่างทางด้วยนะ”
เซี่ยหลีพยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป
ผู้อำนวยการยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนผ่านหายนะครั้งใหญ่มาแล้ว ที่เหลือคือหายนะย่อม ๆ
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ใจเต็มไปด้วยความหม่นไหม้
แต่มองไปมองมา เขากลับก้มลงมองนาฬิกาข้อมืออย่างรวดเร็ว สีหน้าบิดเบี้ยวจนดูแปลกตา
“3:24 นี่ใกล้เลิกเรียนจะแล้ว จะไปส่งลูกไปโรงเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เซี่ยหลีและคณะขึ้นรถกันเร็วมาก
รถปืนใหญ่ที่พังยับได้กลับ “บ้าน” อย่างมีศักดิ์ศรี
กองคุ้มกันเซี่ยหลีเปลี่ยนจากรถปืนใหญ่สองคัน กลายเป็นหน่วยรถยนต์ทั้งหมวด
เซี่ยหลีมองย้อนหลังไปที่ขบวนรถยาวเหยียดที่ตามมาก็ได้แต่ถอนใจ
“รู้สึกเหมือนไม่มีเสรีภาพเอาเสียเลย”