ชายหนุ่มรู้ตัวว่าไม่มีทางรอดแล้ว จึงคิดว่าถ้าให้ชาวหัวเซี่ยนับหมื่นคนต้องตายพร้อมกันเป็นเครื่องเซ่น ผู้ที่เข้าร่วมภารกิจคราวนี้ก็จะไม่มีใครได้ดี ฝ่ายหัวเซี่ยที่ตัดสินใจก็จะต้องเสียใจไปทั้งชีวิต ณ ตอนนี้เขาจึงหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง
สายลับอีกไม่กี่คนเมื่อเห็นเขากดปุ่มแล้ว ใบหน้าทุกใบก็ผุดขึ้นมาซึ่งรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและความสะใจของคนที่แก้แค้นสำเร็จ
จะตายก็ตายกันทั้งคณะ ใครจะไปได้ดี!
ทว่า...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ไม่มีเสียงบึ้งกึกดังแผดเผามาจากทิศทางเขื่อน ประตูระบายน้ำไม่เปิด น้ำในอ่างเก็บน้ำก็ไม่ไหลทะลังลงมา
เหมือนปุ่มนั้นเป็นแค่ปุ่มธรรมดา ๆ ไม่ใช่สวิตช์ควบคุมเขื่อนแต่อย่างใด
รอยยิ้มเหี้ยมของทั้งหลายค้างแข็งไปทั้งใบหน้า
ชายวัยกลางคนกระตุกร่างขึ้นอย่างรุนแรง เหมือนปลาที่กำลังสิ้นลมหายใจดิ้นพรวดขึ้นมา ก่อนถูกทหารหนุ่มที่คุมตัวอยู่กดกลับลงไปอีกครั้ง เขาแหงนดูไปทางปุ่มด้วยดวงตาที่แดงช้ำเต็มไปด้วยเส้นเลือด หน้าเต็มไปด้วยความตกใจสุดขีด "ทำไมไม่มีปฏิกิริยา!?
ไม่ใช่ว่าต้นปีนี้เพิ่งตรวจสภาพกันมาเหรอ!"
ต้าป่าววางสีหน้าเย็นชา มองเขาด้วยความดูแคลน เสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ไม่แอบแฟง
"อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในห้องนี้ถูกละลายวงจรหมดแล้ว ต่อให้พวกแกตบปุ่มจนแตกกระจาย ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรหรอก
นักวิจัยชั้นนำไม่ใช่พวกที่พวกแกจะทำร้ายก็ทำร้ายได้ง่าย ๆ รับการพิจารณาคดีจากประชาชนเถอะ!"
สายลับทั้งหลายได้ยินคำของต้าป่าวก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือเซี่ยหลี่แน่
วินาทีนั้นเอง ความสะใจในการล้างแค้นครั้งสุดท้ายก็สูญสลายไปหมดสิ้น ใบหน้าของสายลับทั้งหลายซีดเผือดลงทันที ร่างทรุดลงไปนอนแน่นิ่ง ไม่เหลือแรงจะต่อต้านแล้ว