พี่สะใภ้ใหญ่ใจดี แม้สามีภรรยาจะถูกน้องสาวสะใภ้ทำหน้านิ่งใส่อยู่ตลอดก็ไม่ถือสา ยังมองน้องสาวด้วยสายตาที่อบอุ่นเอ็นดู พร้อมกับดึงเซี่ยหลีให้เดินเข้าไปในบ้าน "หลีหลี ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ตอนก่อนได้ยินสหายลู่เล่าถึงความเป็นอยู่ของเธอ เรายังแทบไม่เชื่อเลย"
"เด็ก ๆ ในบ้านโตกันวูบเดียว พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ดีใจกับความเติบโตของเธอมาก"
เซี่ยหลีปล่อยให้ถูกดึงเข้าไปด้านใน พลางตอบเสียงเรียบ "อืม"
พี่สะใภ้ใหญ่เดินเข้าบ้านไปก็ดึงเซี่ยหลีมานั่งบนเตียงอุ่น ตาคลอหน่วย มองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ที่นี่การติดต่อไม่สะดวก ที่ผ่านมาเราไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเธอที่ดูแลต้าเป่า"
"เจ้าเด็กคนนั้นซุกซน เธอช่วยอดทนหน่อยนะ"
เซี่ยหลีสัมผัสได้ถึงความกังวลของพี่สะใภ้ใหญ่ที่มีต่อเซี่ยต้าเป่า แต่ก็ยังไม่ยอมให้สีหน้าดี ๆ สักนิด
น้ำเสียงราบเรียบ พูดสั้นกระชับ "เขาดี"
จากนั้นพี่ใหญ่ตระกูลเซี่ยและพี่สะใภ้ใหญ่ก็ถามถึงสภาพครอบครัวและชีวิตของน้องสาวคนเล็กอีกบ้าง
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร เซี่ยหลีก็หน้านิ่ง ตอบกลับสั้น ๆ กระชับทุกครั้ง
ตอบได้หนึ่งคำก็จะไม่ใช้สองคำ ยึดหลักสไตล์ทหารเหล็กจงใจสุด ๆ
ฝ่ายจ้าวเฉียงเดินเข้ามาในบ้าน สัมผัสได้ถึงความโกรธที่พุ่งออกมาจากตัวผู้บังคับหมู่ของตัวเองอย่างประหลาดก็รีบหดตัวไปที่มุมห้อง พยายามลดตัวตนของตัวเองให้มากที่สุด ไม่กล้าส่งเสียงดังแม้แต่น้อย
ตามหลักแล้ว ผู้บังคับหมู่ของพวกเขาไม่น่าจะมีอะไรให้โกรธได้เลยนี่นา? ระหว่างทางมายังอารมณ์ดีแจกพุทราอ้วน ๆ ให้เขากินด้วยซ้ำ
หรือจะเป็นเพราะเห็นพี่สะใภ้ใหญ่ท้อง?
แต่ก็ไม่น่าใช่นี่นา! ยุคแบบนี้ถูกส่งไปไกลบ้านทีก็หลายปี ไม่ว่าจะถูกส่งไปชนบทหรือไปอยู่ชนบท การมีลูกถือเป็นเรื่องปกติมาก จะให้โกรธขนาดนั้นได้ยังไง