หลี่ชิ่งหนานเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในหัว ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสุนัขกลไกตัวหนึ่งถึงทำให้ความคิดถึงบ้านของเขาลดลง
เขาคิดในใจว่า สุนัขกลไกมันก็ไม่เหมือนต้าเฮย์ที่บ้านเขาเลยนี่นา แค่สีขนก็ไม่ตรงแล้ว
เขามอง "หลานชาย" ตรงหน้าที่เพิ่งให้เงินอั่งเปาไปเมื่อตรุษจีนที่ผ่านมา แล้วยืดอกเล็กน้อย ท่าทางผู้ใหญ่ ถามอย่างห่วงใยว่า "ฝั่งฉันนี่ทุกอย่างเรียบร้อยดี แม้จะเคยปะทะกับศัตรูมาบ้าง แต่แน่นอนว่าการรบไม่หนักเท่าฝั่งกองหลักหรอก
แล้วเธอล่ะ เป็นยังไงบ้าง?
ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?"
เซี่ยต้าเป่ายิ้มแล้วส่ายหัว "ไม่เป็นไร เราส่วนนี้รับผิดชอบหลัก ๆ เรื่องสุนัขกลไกกับการใช้อาวุธแบบใหม่ ๆ ส่วนใหญ่คือควบคุมจากระยะไกล ไม่อันตรายเท่าพวกพี่น้องแนวหน้า"
พูดแบบนั้น แต่ความจริงคนเวียดนามก็ไม่โง่ หลังจากโดนสุนัขกลไกกับอาวุธแบบใหม่ ๆ สารพัดอย่างเล่นงานไปหลายรอบ พวกเขาก็รู้ว่าฝั่งหัวเซี่ยนอกจากหน่วยอาวุธหนักแล้ว คนในกองพันของพวกเขานี่แหละที่ยุ่งยากที่สุด