“แหก! แหก! แหก!!!”
ขอบของค่ายดังเสียไอกระหน่ำขึ้นมาเรื่อย ๆ จนน้ำตาจะไหล พร้อมกันไปมาเหมือนมีผู้คนจำนวนมากหอบหายใจไม่ถึง
สีหน้าของเซี่ยต้าเป่ากับคนรอบกายอีกไม่กี่คนเปลี่ยนไปทันที พวกเขาพุ่งลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งฝ่าฝืนไปยังทิศทางที่เสียไอดัง
แม้อยู่ไกลก็เห็นได้ว่า ทหารหนุ่มที่เฝ้ายามอยู่ตามแนวขอบค่ายตอนนี้ต่างกุมอก นอนแน่นิ่งกับพื้นแล้วไอราวจะฉีกหัวใจ
น้ำตาไหลพรากไม่หยุด น้ำมูกน้ำลายเลอะเต็มใบหน้า แก้มแดงก่ำ ดูท่าจะหายใจไม่ออกเสียจริง ๆ
ในเวลาเดียวกัน ภายนอกค่ายมีวัตถุบินทะยานเข้ามาราวกับฝนดาวตก พุ่งตรงเข้าหาค่ายของพวกเขา
ลงกระแทกพื้นทีละลูกสองลูก ก่อตัวเป็นควันขาวข้นหนา
“ปัง! ปัง! ปัง!”
เสียงระเบิดของกระสุนปืนใหญ่ที่ตกถึงพื้นดังขึ้นต่อเนื่อง
“ฟู้สซซซซ!”
แทรกอยู่ท่ามกลางกระสุนปืนใหญ่ ลูกระเบิดปริศนาที่ตกถึงพื้นเริ่มปล่อยควันขาวลุกลาม อีกไม่นานก็ปกคลุมค่ายไปเกือบครึ่ง
สีหน้าเซี่ยต้าเป่าเปลี่ยนไปในพริบตา ทันทีที่ตระหนักได้ว่าสิ่งที่ถูกขว้างเข้ามานี้ น่าจะเป็นระเบิดแก๊สพิษชนิดกัดกร่อน
เขาร้องตะโกนสุดเสียงไปยังแนวรับชายขอบค่ายทันที “สวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ! แจ้งทุกคนให้สวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษเดี๋ยวนี้!
หมวดหนึ่งไปช่วยคนเจ็บ หมวดสอง หมวดสาม ศัตรูโจมตี เตรียมรับ!
ทหารสื่อสารติดต่อกองใหญ่ทันที ขอให้กองใหญ่ส่งกำลังเสริม!”
ขณะพูด เขาก็วิ่งไปถึงรถบรรทุกเสบียงแล้ว สวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษอย่างรวดเร็ว สะพายปืนแล้ววิ่งฝ่าฝืนไปยังทิศที่ถูกโจมตี
ทหารหนุ่มคนอื่นได้ยินคำสั่งแล้ว ไม่ทันจะตอบรับ หรืออาจเป็นเพราะควันพิษหนาเกินกว่าจะตอบได้
พวกเขาเพียงทำตามคำสั่งของเซี่ยต้าเป่า ต่างกุมปากจมูกแน่น วิ่งกระเจิงไปหาอุปกรณ์ของตน สวมหน้ากากให้เร็วที่สุด แล้วเตรียมรับการโจมตี