เจี่ยจวินอี้รับคำสั่งแล้วรีบออกไปทันที
หลิวหัวเฉิงที่เพิ่งคุยกับจางเถียวหนิวอยู่ที่ประตู เห็นว่าเจี่ยจวินอี้ไปแล้วจึงเดินเข้ามาหาเซี่ยหลี สายตาแอบชำเลืองมองหวังเซียวหนิงหนึ่งครั้งเบา ๆ ก่อนก้มเสียงลงพูดกับผู้การของตน "ผู้การ เรื่องที่ท่านถูกโจมตีตอนเดินทางกลับ มีความคืบหน้าแล้วครับ"
หวังเซียวหนิงเห็นแววตาที่หลิวหัวเฉิงจ้องใจจะมองเธออยู่แล้วเป็นทุนเดิม จึงกลอกตาใส่ไม่เป็นท่า สะบัดกระเป๋าเป้เล็กบนหลังขึ้นบ่าให้เข้าที่ แล้วก้าวเท้าเดินออกไปด้วยท่วงท่าอาฆาต
เธอคิดว่าเธออยากฟังเรื่องพวกนี้เหรอ? มีเวลาแบบนี้ เธอเอาเวลาไปสร้างอาชีพของตัวเองให้ดีกว่านี้จะเป็นไร?
คนในบ้านนี่ก็ไม่มีสักคนที่ใช้การได้ เธอไม่พึ่งพาตัวเองแล้วจะพึ่งใคร?! ต่อไปเมื่อลูกสาวโตขึ้น เธอยังต้องเป็นหลักให้ลูกสาวอีกต่างหาก!
เซี่ยหลีก็กลอกตาตามหลังของหวังเซียวหนิงไปเช่นกัน แล้วไม่รอให้อีกฝ่ายออกไปถึงประตู ก็เอ่ยกับหลิวหัวเฉิงทันที "พูดมาเถอะ ความคืบหน้าแบบไหน?"