ในฉากหลังเสียงดังกึกก้องจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใด ผู้อำนวยการเซี่ยสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วก็กระชากคอส่งเสียงจากตันเถียนตะโกนไปทางเซี่ยหลีว่า "ไม่เป็นไร! ฝั่งข้างภูเขานั่นถูกโค่นไปเกือบหมดแล้ว มีแนวกันไฟ ทางนี้แค่ให้กระสุนได้ฝึกความแม่นยำเฉย ๆ!"
ถ้าใช้งานไม่ได้จริง เขาไม่มีทางปล่อยให้ทุกคนยิงปืนใหญ่มาทางนี้หรอก จังหวัดอวิ๋นนั่นเต็มไปด้วยป่าดิบชื้น พื้นที่ปกคลุมด้วยต้นไม้สูงถึง 90% ขึ้นไป ถ้าปล่อยให้ไฟลามเผาภูเขาขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่รู้จะลุกลามไปกว้างใหญ่แค่ไหน
"เอ้อ!" เซี่ยหลี่ถอนใจเสียงยาวอย่างทำเป็นแสร้ง แล้วก็ไม่สนใจเรื่องนี้ต่อ
พนักงานคอมพิวเตอร์ที่คอยเฝ้าตรวจอยู่ข้างซูเปอร์คอมพิวเตอร์รายงานเสียงดังว่า "เรดาร์ไม่มีปัญหา! ทิศทาง ความเร็ว ระยะทาง แม่นยำทั้งหมด!"
ปืนใหญ่อาร์ติลเลอรีระยะไกลยิงออกไป กระบอกปืนยาวเล่มใหญ่ปล่อยกระสุนไม่หยุด แรงสะท้อนถอยหลังดันตัวปืนกระแทกไปมา เปลวเพลิงที่ปากกระบอกพวยพุ่งขึ้นฟ้า "บึมบึมบึมบึมบึมบึม!"