เซี่ยหลีหยิบจดหมายแนะนำกลับสู่เมืองหลวงที่ผู้อำนวยการเซี่ยยื่นให้ พร้อมใบคำร้องขอย้ายหน่วยงานที่เว้นช่องว่างไว้รอ สะบัดมันเบา ๆ ในอากาศให้หมึกปากกาหมึกซึมแห้งสนิท แล้วก้าวออกจากห้องทำการของผู้อำนวยการเซี่ยอย่างไม่เสียดายแม้แต่น้อย
ไม่หันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว ชูมือขึ้นแล้วพูดกับผู้อำนวยการเซี่ยเบาหวิวว่า "ผู้อำนวยการเซี่ย คุณควรขอบคุณที่มีคนบ้าอะไรบ้าอะไรมาขวางไว้ ไม่งั้นถ้าวันนี้คุณไม่ยอม ฉันเตรียมจะมาทุบห้องทำงานคุณแล้ว
โลกใบนี้ก็ยังมีคนดีเยอะนี่นา! ยอมเอาตัวเองเข้าโรงเตาฟืน!"
พูดจบ คนก็ออกไปจากห้องทำการของผู้อำนวยการเซี่ยเสียแล้ว แถมยังใจดีเอื้อมมือปิดประตูให้อย่างเรียบร้อย
ผู้อำนวยการเซี่ย: ...
เจ้าหน้าที่เซี่ยวที่ลำตัวถูกฟาดจนเป็นลายแดงทั้งตัว: ...
ผู้อำนวยการเซี่ยมองไปยังทิศทางที่เซี่ยหลีจากไป หูยังได้ยินเสียงของเซี่ยหลีขับไล่คนอื่นอยู่ข้างนอก "ไปไกล ๆ ไปไกล ๆ มีอะไรน่าดู รีบไปเลย!" ในใจก็อดถอนใจไม่ได้
เขาย่อมได้ยินออกว่า ประโยคสุดท้ายที่เซี่ยหลีพูดตอนจากไปนั้นคือการช่วยเกลี่ยสถานการณ์ให้เขา