“เก๊ก เก๊ก เก๊ก เก๊ก เก๊กกกก!!!!!”
ภายในห้องชั่วคราวของกัวอ้ายเฉียง ดังเสียงหัวเราะเยาะอย่างไร้ซึ่งความเป็นแม่ของเซี่ยหลีดังลั่น
ทุกคนในห้อง: ……ผู้การ จะมีสักนิดของความเป็นแม่ไม่ได้เลยเหรอ? แค่อย่าหัวเราะขนาดนั้นต่อหน้าตัวเล็กนากก็ยังได้นะ?
ลู่ติ้งหยวนยกมือขึ้นนวดหน้าผากที่เริ่มปวดตึ่บ ๆ วันนี้ก่อนอื่นลูกชายที่เพิ่งส่งไปโรงเรียนอนุบาลอย่างปลอดภัยก็หายไป ทำให้เขาต้องออกตามหาทั่วทั้งค่ายทหารอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง พอหาตัวเจอแล้วก็ถูกเมียซ้อมเสียยกใหญ่ ทฤษฎีเพี้ยน ๆ ที่ใช้สั่งสอนลูกนั่นก็ทำให้ปวดศีรษะอยู่แล้ว
ตอนนี้ได้ยินหลี่เล่เหนียงรายงานว่า “ประตูเล็ก” นั่นคืออะไร พร้อมกับเสียงเยาะเย้ยลูกชายของภรรยาที่ไม่เห็นแก่เด็กเลยสักนิด เขารู้สึกได้เลยว่าวันนี้ของเขาช่างซวยเหลือเกิน
เขาเงยหน้าขึ้นมองหลี่เลี่ยหนิงด้วยสีหน้าซับซ้อน “งั้นความหมายเธอก็คือ นากน้อยมันลอดออกมาทางรูหมา ไม่ใช่ทางลับที่สายลับตั้งใจขุดไว้ใช่ไหม?”
เซี่ยหลี: “ฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮา!!!!!”
ลู่ติ้งหยวนไม่พูดซ้ำประโยคนั้นยังไม่เป็นไร แต่พอพูดซ้ำแล้ว เสียง “เก๊ก เก๊ก” ที่ของเซี่ยหลีเริ่มเงียบลงแล้วก็กลับมาดังกระหึ่มขึ้นมาอีกครั้ง
เธอยื่นมือขึ้นมาขยี้ท้ายทอยกลม ๆ ยังอ้วนนุ่ม ๆ ของลูกชาย แล้วเอ่ยชมเสียงร่าเริง “ลูกชายแม่ทำได้เยี่ยมเลย เพื่อให้ได้มาซึ่งเป้าหมายของตัวเอง ใช้ทรัพยากรที่ใช้ได้ทุกอย่าง ไม่แคร์หน้าตาเสียด้วยซ้ำ!
เป็นคนที่จะทำสิ่งใหญ่ได้แน่! ฮาฮาฮาฮาฮาฮา!!!!!”