ไอเดียแรกที่พุ่งเข้ามาในสมองของเซี่ยหลี จริง ๆ แล้วคือการจุดไฟเผาบ้านนั้นทิ้งราวกับย่างกระต่าย แล้วหาฟางมาจุดเป็นเปลวไฟ ยัดเข้าไปที่ปากทางเข้า จากนั้นให้คนเป่าควันเข้าไปไม่หยุด จนคนข้างในถูกควันไล่ออกมาเอง
แต่พอนึกถึงเด็กทารกอายุสองขวบกว่าที่อยู่ด้านล่าง เซี่ยหลีก็เลิกความคิดนี้ทันที
น่าจะเป็นหวังเสี่ยวฮุยที่อยู่ข้างในซะแล้ว ผู้ใหญ่ยังทนทานกว่า
เซี่ยหลีเสียดายที่ต้องล้มเลิกแผนบังคับคนออกจากถ้ำด้วยวิธีธรรมชาติสุด ๆ นั้น จึงเลือกวิธีที่เหมาะกับเด็กทารกมากกว่าเป็นทางเลือกรอง
"รอฉันแป๊บนะ ขอดูก่อนว่าข้างในบ้านมีอะไรบ้าง"
พูดจบ ตัวเธอก็พุ่งเข้าไปในบ้านโล่ง ๆ ทันที
ไม่มีวัสดุจะทำยังไง?
ก็ขโมยไง! เจออะไรก็ใช้อันนั้น คนเป็นคนมีชีวิตจะกลั้นฉี่จนตายได้เหรอ?
หวังเสี่ยวฮุยไม่รู้ว่าเซี่ยหลีกำลังจะทำอะไร แต่เมื่อเห็นเซี่ยหลีออกไปหาของ เขาก็วิ่งตามไปช่วยทันที
เซี่ยหลีได้ยินเสียงฝีเท้า ก็เลยไม่ได้หยิบของออกจากตู้มิติทันที
พอเดินเข้าบ้านไป เธอเห็นแท่นเทียนทองแดงวางตั้งตรงอยู่บนโต๊ะ สนิมขึ้นแล้ว และมีถุงลูกเหม็งห่อเล็ก ๆ วางอยู่ข้างตู้
ใจของเธอก็มีแผนทันที
หันไปมองหวังเสี่ยวฮุยและคนอื่น ๆ ที่ตามเข้ามาด้วย "พวกคุณหาของที่ทำจากทองแดงมาหน่อย มีสนิมก็ได้ แล้วขูดสนิมออกจากทองแดงให้หมด
ไปเอาเกลือมาจากครัวสักหน่อย แล้วหาดูว่ามีเทียนเหลืออีกไหม กับกระดาษสำลีบาง ๆ