ในลานบ้านเงียบสนิท หรือจะว่าไปก็มีแค่เสียงหายใจตื้อ ๆ เบา ๆ ไม่กี่ลมหายใจ ซึ่งเบาเกินกว่าจะเป็นของมนุษย์ มันมาจากฝูงไก่ในคอกไก่ข้าง ๆ ต่างหาก
ทุกคนเดินเบา ๆ เอียงตัวโค้งค้อมกายค่อย ๆ เข้าประชิดรอบ ๆ ลานบ้าน มีอีกไม่กี่คนยืนห่างออกไปแอบเป็นตาเฝ้ายาม แต่เพราะกลัวถูกจับได้ ก็ยังต้องหลบตัวอยู่ใต้เชิงกำแพง โค้งตัวลงให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อลดการปรากฏตัวของตนเอง
ในกระท่อมดินเล็ก ๆ ไม่ไกลจากที่นั้น หน้าต่างไม้ไผ่ถูกเปิดอ้าออกมาแค่เสี้ยวเล็ก ๆ
เด็กชายอายุราว 5-6 ขวบเท้าปลายเท้ายันตัวพิงกรอบหน้าต่างมองออกไปด้านนอก
เมื่อเห็นฉากตรงหน้า เขาตาโต มองสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ค้อมหลังกันเป็นแถวเดินเข้าหลุมเดียวกัน ขณะที่รอบนอกยังมีคนแอบเฝ้ายามอยู่
ดวงตาของเด็กน้อยเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม เขากะพริบตาใส ๆ สองสามครั้ง แล้วพึมพำเสียงงง ๆ ว่า “คุณแม่คะ ข้างนอกน่ะเป็นผีปีศาจหรือเปล่าคะ?
มันเหมือนสัตว์ที่หนูเคยเห็นในสวนสัตว์เลย ก็เหมือนเจ้าพังพอนที่พวกเราเคยเห็นในปีกเมื่อก่อนด้วย
มันเดินค้อมหลังกันหมดเลย มันกินคนไหมคะ?”
“ดูอะไรของเจ้าแบบลอบ ๆ ลับ ๆ น่ะ เด็กตายยาก! รีบกลับไปนอนเดี๋ยวนี้!”
หญิงสาวที่ตื่นมากลางดึกเพราะเสียงพูดของลูกชาย ตกใจสุดหัวใจกับท่าทางของลูก
เธอแอบแอ่นตัวมองออกไปข้างนอกหนึ่งครั้ง แล้วก็ตกใจจนเหงื่อเย็นซึมไปทั้งหลัง
แม่เจ้า! พวกนั้นมันคืออะไรกันแน่ที่เดินเข้าหาบ้านหลิวเหล่าอู่กัน? ดูท่าทางเหมือนผีปีศาจชะมัด อย่าให้มันจับเด็กในบ้านเราไปเลย!
ก็บอกแล้วว่าอย่าทำบาปบน นอกจากกองทัพปลดปล่อยจะมาล้อมหมู่บ้านแล้ว ในหมู่บ้านยังเริ่มเฮี้ยนแบบนี้อีก อย่าให้ลามไปถึงคนอื่นเลย!