เซี่ยเจี้ยนกั๋วได้ยินคำพูดไม่ใส่ใจของลูกสาวตัวเอง ยิ่งโกรธขึ้นทันที
รวบลมหายใจลงท้องแล้วดุดันว่า "รอให้ตำรวจเป็นคนจัดการแล้วจะทันเวลาไหม!
ตั้งแต่ทำอาชีพแบบนี้มา มันก็ออกไปทะเลาะต่อยตีกับใครต่อใครทุกวัน ฉันก็กลัวว่าสักวันตำรวจจะมาถึงบ้าน ไม่ใช่ให้ไปรับคืน แต่ให้ไปดูศพของมัน!
ลูกหลานในบ้านนี่ไม่มีสักคนที่เชื่อฟัง น่าหนักใจจริง ๆ!"
เซี่ยหลีที่ตลอดมักแต่สร้างเรื่องให้คนอื่นลำบากตาม แต่ครั้งนี้กลับถูกคนอื่นสร้างเรื่องให้ลำบาก: "..."
เซี่ยหลีรู้สึกว่าตัวเองยิ่งไร้เดียงส่ากว่าเดิม
"จะด่ามันก็ด่ามันไปสิ มาด่าฉันทำไม?
ฉันไปกวนปลอนอะไรคุณตรงไหน!?"
"ยังจะมาบอกว่าไม่ได้กวน!?"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วในใจโกรธอยู่แล้ว พอได้ยินลูกสาวซวยพูดจาไร้สติแบบนี้เข้า ก็ระเบิดขึ้นทันที
เขาเงยเสียงสูงขึ้นหลายเท่าตัว ตวาดเสียงสั่นด้วยความขุ่นเคือง "เธอไปกรุงปักกิ่งเพราะอะไร ในใจเธอยังมีตัวเลขอยู่ไหม!!?"
เซี่ยหลี: "..."
เซี่ยหลีในฐานะเด็กดื้อฝีมืออาชีพที่มีประสบการณ์ 30 ปี มีเรดาร์เตือนภัยหลังไปกวนประสาทผู้ปกครองที่ชำนาญมาก
เห็นท่าว่าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองกำลังจะโยนไฟโกรธมาที่เธอ เธอจึงวางชามช้อนลงทันที ลุกขึ้นยืนทันที ขมวดคิ้ว หน้าเต็มไปด้วยความปวดใจเสียใจ แล้วพูดจริงจังว่า "อ้าย เสี่ยวเป่าทำไปทำไมถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ล่ะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเตือนสติมันหน่อย!"