เซี่ยเจี้ยนกั๋วมองภาพที่พอตนเองพูดจบประโยคนั้น ลูกเขยก็ตอบรับทันที สีหน้าจริงใจจนดูออกว่ารับฟังเข้าไปใส่ใจแล้วจริง ๆ ก็รู้สึกพึงพอใจในใจเป็นอันมาก
แต่พอเปลี่ยนสายตาไปมองต่อ ก็เห็นลูกสาวของตัวเองตักเนื้อเข้าปากราวกับไม่มีวันหยุด ข้าวสวยก็กินอย่างเอร็ดอร่อย แถมไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาพูดคุย กินอย่างเดียวจะรู้หรือไม่ว่าฟังเข้าหูไปแล้ว เข้าใจหรือเปล่าก็ไม่รู้ ในใจก็อึดอัดขัดใจขึ้นมาทันที
อ้ายเด็กตัวดี!
“แกร๊ก!”
ประตูถูกเปิดออกโดยไม่มีใครทันตั้งตัว
สายตาของคนในห้องทุกคู่พร้อมเปลี่ยนไปที่ประตู
เซี่ยหลีเห็นเซี่ยเส่าเปาก้มหน้าเล็กน้อยเดินเร็วเข้ามาจากด้านนอก
ศีรษะของเขาสวมหมวกปีกกว้าง คอเสื้อก็เป็นแบบสูง จนแทบจะใช้แทนผ้าปิดปากได้ ดูคล้ายนักฆ่าในเกมซะเหลือเกิน
พอเห็นว่าคุณป้าเล็กกลับมาแล้ว เซี่ยเส่าเปาจึงพยักหน้าเบา ๆ ไปทางคนที่นั่งกินข้าวกัน แล้วเปิดปากว่า “คุณปู่ คุณยาย ป้าเล็ก ป้าเล็กของผม ผมกินข้าวข้างนอกมาแล้ว ทุกคนกินต่อเถอะครับ ผมขึ้นไปชั้นบนก่อนนะครับ”
พูดจบ เขาก็ก้าวเท้ายาวตรงไปทางชั้นบน
เซี่ยหลีมองร่างของเซี่ยเส่าเปา เห็นรอยช้ำเล็ก ๆ ตรงขอบเสื้อที่เขาตั้งใจปิดบังไว้ ก็ขมวดคิ้วลงเบา ๆ ทันที
ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็เอาตะเกียบในมือฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง เสียง “โครม” ดังกึกก้อง
เขาหันศีรษะมองเซี่ยเส่าเปาอย่างโกรธเกรี้ยว ตะโกนลั่นว่า “แกไปเที่ยวเล่นที่ไหนมาอีก!? หรือว่าออกไปทะเลาะตีกันกับใครมาอีก!!”