เช้าตรู่วันที่สอง ทุกคนกำลังกินข้าวอยู่ในโรงอาหาร
ผิงอิงจวิ้นนั่งอยู่ตรงข้ามเซี่ยหลี สายตาจ้องไปที่เซี่ยหลีไม่วางตา จนตาแดงไปหมด
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเขาก็เอาซะงั้นด้วย
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเขาก็เอาซะงั้นด้วย
ทั้งกองร้อยของพวกเขาล้วนเข้าร่วมการรบ ถ้าได้เปลี่ยนปืนเป็นปืนใหม่จริง ๆ จะต้องเป็นเรื่องดีขนาดไหน!?
เซี่ยหลีมองท่าทางที่อิจฉาจนแทบคลั่งของเขา สายตาเลื่อนมองไปทางเขาอย่างเชื่องช้า มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“สมน้ำหน้า! ให้พวกนายอยู่ก็ไม่ยอมอยู่ ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าขาดทุน!”
ตอนแรกนางคิดจะใช้วิธี “ปล่อยผ่านทั้งคณะ” ดูว่าสุดท้ายจะให้ทั้งกองร้อยไม่ต้องมอบปืนได้หรือไม่
จะถูกด่าก็ถูกด่า หน้าที่สำคัญกว่าปืนเสียอีกหรือ?