ตอนแรกเซี่ยหลีมองดูลูกชายสร้างความครึกครื้นอยู่ก็ดูด้วยความเพลิดเพลิน ไม่คิดเลยว่าลูกชายของเธอจะตื่นตัวขนาดนี้ แค่กวาดสายตาก็สังเกตเห็นเธอได้
โดนลูกจับได้ว่าแอบขำเขา เธอเลยเก็บฟันขาวแถวใหญ่ที่ยิ้มอ้าออกมาไม่ทัน สีหน้าเปลี่ยนเร็วจนทั้งใบหน้าแทบปวดเกร็ง
พอเห็นลูกชายเรียกแม่อย่างหวานหยิก แล้ววิ่งกระชากมาหาเธอเหมือน "ห่างกันหนึ่งวันเหมือนห่างกันสามฤดู" หัวใจความเป็นแม่ที่มีไม่ถึงหางอึ่งของเซี่ยหลีก็รู้สึกอ่อนหวานขึ้นมาทันที
ในใจเปรมปรีดิ์ว่า: ลูกชายฉันคิดถึงฉันจริง ๆ อ้าว ฉันคนนี้มนุษยสัมพันธ์ดีจริง ๆ เลย
เธอเก็บฟันขาวแถวนั้นไม่ทันซะแล้ว งั้นก็ไม่เก็บละ ยิ้มกว้างเผยฟันขาวแถวใหญ่ ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ แล้วกางแขนรับลูกนากน้อย
ตอบรับเสียงหวาน: "เอ๋~"
ลูกนากน้อยพุ่งเข้ามาในอ้อมกอดของแม่เหมือนกระสุนปืนเล็ก ศีรษะซบแนบแก้มกับบ่าแม่แนบแน่น เสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความขัดใจ: "แม่ แม่มารับหนูสักที"
เซี่ยหลีคิดว่าลูกชายแค่คิดถึงเธอ ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งในใจว่า "ลูกชายติดแม่จริง ๆ" จึงตัดสินใจว่าครู่นี้จะแอบพาลูกออกไปทานของโปรดเสริมระหว่างที่ลู่ติ้งหยวนยังไม่กลับ ไปกินไอศกรีมแท่งนั้นที่ลู่ติ้งหยวนไม่ค่อยให้กิน