ลู่ติ้งหยวนไม่ได้หันกลับไป สายตาจับจ้องทิศทางที่ไป๋ถังกับพวกจากไป หมัดทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ข้างลำตัว
เรื่องทำลายระบบยิงขีปนาวุธของศัตรู พวกเขาหาทางได้ แต่กัวโซ่วเยไม่อาจไปกองพลที่ห้าพร้อมกับพวกเขาได้
มิฉะนั้น สิ่งที่รอเขาอยู่อาจไม่ใช่แค่ความตาย แต่ยังมีความอัปยศอดสูอีกมากมาย
คนอเมริกันชั่วช้าเหล่านี้ สักวันจะต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้!
ผู้การหวังถูกส่งออกไปหาแหล่งน้ำตอนกลางวัน กว่าจะรู้เรื่องนี้ก็ถึงตอนกลางคืนแล้ว
ทุกคนนั่งอยู่ข้างกองไฟ จมอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน
แต่ทุกคนเห็นพ้องกันในเรื่องหนึ่ง สหายกั่วต้องถูกพาตัวไปให้ได้ พวกเขาไม่อาจมองดูทหารผ่านศึกผู้ยอมสละชีวิตเพื่อชาติ ต้องมาถูกหยามเหยียดเช่นนี้ในต่างแดนโดยไม่ทำอะไรเลย
ผู้การหวังพูดเสียงเบา “ไม่อย่างนั้นให้คนผอมส่งข่าวออกไป ให้องค์กรส่งคนมาช่วยดีไหม?”
ลู่ติ้งหยวนส่ายหน้า “ด้วยตำแหน่งของผู้บัญชาการกัว หากหายตัวไปกลางทาง องค์กรต้องสังเกตเห็นแน่
คาดว่าคนที่จะมาช่วยคงเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว แค่ยังไม่ได้ลงมือเท่านั้น
ตอนนี้ไม่รู้ว่าองค์กรยังไม่เคลื่อนไหว เพราะไม่รู้ความเคลื่อนไหวของสหายกั่วหรือเปล่า
เราจะไปถึงกองพลที่ห้าในอีกวันครึ่ง ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่มีใครลงมือ ค่อยให้คนผอมไปตามหาคน”
ยิ่งเข้าใกล้จุดหมายมากเท่าไร หลังจากเสียเป้าหมายที่คุมตัวมาแล้ว พวกเขาก็ยิ่งมีโอกาสไปพักที่ค่ายใกล้ที่สุด แล้วเดินทางต่อไปยังกองพลที่ห้าได้มากขึ้นเท่านั้น