มู่เค่อจิ้นที่เหนื่อยแทบขาดใจ มองเซี่ยหลีซึ่งเป็นคนเดียวในกลุ่มคนที่กำลังวิ่งที่ได้นั่งรถม้า ใจก็รู้สึกขมขื่นสุด ๆ
“คุณนั่งรถม้ายังมองไม่ชัดเลย แล้วผมที่วิ่งตามรถม้าจนกินฝุ่นเข้าไปเต็มปาก จะมองเห็นได้ยังไง?”
แม้ในใจจะขุ่นเคืองจนอยากเถียงกลับ แต่มู่เค่อจิ้นก็ยังไม่ลืมภารกิจที่ตนมาครั้งนี้
เขาเพ่งมองกลุ่มทหารอเมริกาที่กำลังหนีอย่างละเอียด แต่ระยะทางไกลเกินไป จึงมองไม่ชัดจริง ๆ
“น่าจะเป็นคนที่ใส่เสื้อสีเทาคนนั้น คนอื่น ๆ ไม่ได้ใส่เครื่องแบบของทหารอเมริกากันหมดหรือไง?”
เซี่ยหลีพยักหน้าเล็กน้อย “ได้ คุณบอกว่าเป็นเขาก็เป็นเขาแล้วกัน ถ้าช่วยผิดคน อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน!”
พูดจบก็ไม่รอให้มู่เค่อจิ้นตอบสนอง เธอลุกขึ้นอย่างสง่างามดุจเทพธิดา ยืนอยู่บนรถม้า พลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นเล็กน้อย แล้วประกาศด้วยเสียงก้องกังวานและกังวานสูงว่า “ช่วยชายในชุดสีเทาคนนั้นไว้ แล้วจะขัดขวางภัยพิบัติได้!”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ก็แพร่กระจายไปในหมู่ผู้ติดตามอย่างรวดเร็ว
เป้าหมายของลัทธิแม่น้าชุดขาวทั้งกลุ่ม เปลี่ยนจากการกำจัดทหารอเมริกาที่มาทำลายโชคลาภบนพื้นที่ของพวกเขา เป็นการช่วยชายชุดเทาไว้ และค่อยกำจัดทหารอเมริกากลุ่มนั้นเป็นเรื่องรอง