เซี่ยหลียืนอยู่หน้าบ้านของมู่เค่อจิ้น มือหนึ่งถือจาน อีกมือหนึ่งถือแก้วน้ำ หันกลับไปมองผู้ใหญ่สองคนกับเด็กหกคนที่เดินเข้าไปในสตูดิโอถ่ายภาพขนมขบเคี้ยว แล้วก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในหัว
พี่สะใภ้ไป๋ซึ่งนั่งคุยเล่นอยู่ใต้คานบ้านเห็นเซี่ยหลียืนนิ่งๆ แหงนคอมองกลับไปก็เอื้อมมือไปตบเธอเบาๆ
"มองอะไรอยู่ เห็นอะไรจริงจังขนาดนั้น"
เซี่ยหลีหันกลับมา ลดเสียงลง แล้วถามพี่สะใภ้ไป๋เบาๆ "เผิงจ้งเยี่ยมาทำไมล่ะ วันนั้นไม่ได้ทะเลาะกันหนักหนาหรอกเหรอ?"
เธอยังคิดว่าทะเลาะกันหนักขนาดนั้น และมีองค์กรเข้ามาไกล่เกลี่ยแล้ว ไม่มีทางที่จะไปสมรภูมิแน่นอน
และถ้าเป็นอย่างที่เสี่ยวหลิวพูดจริงๆ เผิงจ้งเยี่ยขึ้นสมรภูมิแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา สำหรับครอบครัวนี้แล้ว อันตรายมันใหญ่เกินไปจริงๆ
สองวันนี้เธอยุ่งมาก ไม่มีเวลาตามข่าวของเรื่องนี้เลย ไม่คิดว่าเขาจะขึ้นสมรภูมิจริงๆ
พี่สะใภ้ไป๋ถอนหายใจ เหล่มองไปที่ครอบครัวของเผิงจ้งเยี่ยที่เข้าไปในร้านแล้วกำลังเข้าแถวรอถ่ายรูป
คาดว่าระยะห่างขนาดนี้ อีกฝ่ายน่าจะไม่ได้ยินอะไร จึงกระซิบกับเซี่ยหลีเพื่อคุยเล่น
"ไม่ได้ขึ้นสมรภูมิก็ไม่ได้ เธอได้ยินมาว่าเผิงจ้งเยี่ยขึ้นสมรภูมิเพราะเงินช่วยเหลือ