เซี่ยหลีถือกล้องถ่ายรูป มองทหารหนุ่มพาผู้สูงอายุและเด็ก ทหารผ่านศึกพาลูกหลาน ทหารใหม่ที่เพิ่งแต่งงานพาคู่รักที่มาเยี่ยม เธอรู้สึกหลากหลายอารมณ์ปนเปกัน จึงกดชัตเตอร์ให้พวกเขาทีละคน ๆ
ญาติ ๆ เหล่านี้แม้ตอนต่อแถวจะยังมีสีหน้าวิตกกังวล แต่ในช่วงเวลาที่ถ่ายรูป พวกเขาก็ยังฝืนยิ้มให้ออกมาในสภาพที่ดีที่สุด อยากจะตรึงช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดนี้ไว้
ญาติบางคนถ่ายรูปเสร็จ เพิ่งก้าวออกจากบ้านของมู่เค่อจิ้นก็ร้องไห้ออกมาทันที
เสียงปลอบโยนประมาณว่า "เลี้ยงทหารพันวัน ใช้ทหารเพียงชั่วคราว" "รับสวัสดิการของชาติแล้ว ถึงเวลาชาติต้องการ เราก็ต้องออกหน้า" ดังเข้ามา
แม้จะไม่มีใครพูดถึงความกลัวว่าจะจากกันแบบไม่มีวันกลับออกมา แต่ความเงียบที่ทั้งกลัวและไม่เอ่ยถึงกลับดังกระหึ่มอยู่ในใจ
เซี่ยหลีซึ่งแต่เดิมไม่ได้รู้สึกมีส่วนร่วมกับสงครามครั้งนี้มากนัก ตอนนี้อารมณ์ก็ย่ำแย่ลงอย่างมาก
ครอบครัวเจ็ดคนอุ้มเก้าอี้มานั่งหน้าผ้าสีแดงสด คนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดตรงกลางคือชายชราที่สวมชุดเครื่องแบบสีเขียว กับหญิงชราที่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทากระดุมผ้า