ในชั่วขณะนั้น สมองของเซี่ยหลีคิดอะไรไปมากมาย แต่ก็ไม่ได้ทำให้การตอบโต้ของเธอช้าลงแม้แต่น้อย: "ฉันไม่เลือกกิน ไหนๆ ก็อร่อยทั้งนั้น"
ทั้งสามคนนั่งลง ฮั่วเซวียนคุนยื่นเมนูให้เซี่ยหลีกับฟางจิ้งฮุยอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับพูดอย่างขบขัน: "สหายเซี่ยน้อยเลี้ยงง่ายดีจริงๆ
พวกเธอสองคนดูเมนูสิ นี่เป็นอาหารเด็ดของพ่อครัวเลยล่ะ"
พ่อครัวที่ยืนอยู่ข้างๆ ฮั่วเซวียนคุนมีรอยยิ้มประจบประแจงบนใบหน้า แต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงความแข็งทื่ออยู่เล็กน้อย
"ท่านฮัวเป็นคนดีจริงๆ ถึงได้สั่งคนเตรียมวัตถุดิบให้พวกเราอย่างครบครัน ถึงจะจัดเตรียมอาหารพวกนี้ออกมาได้
ไม่อย่างนั้นเมื่อก่อนพวกเรามีอะไรก็ทำอันนั้น รับออเดอร์ไม่ได้หรอก
ท่านฮัวทุ่มเทใจให้กับมื้อนี้มากจริงๆ!"
พ่อครัวใหญ่ยังอยากจะพูดต่อไปอีก แต่ฮั่วเซวียนคุนไม่แม้แต่จะมองเขา แค่ยกมือขึ้นโบกไปมา พูดอย่างไม่แยแส: "นี่เป็นมื้อที่ฉันเลี้ยงคนในครอบครัว ไม่ต้องพูดอะไรมากมาย เธอทำอาหารของเธอให้ดีก็พอ"
พ่อครัวใหญ่รีบตอบรับ: "ครับๆ ผมเข้าใจความหมายของท่านฮัวแล้ว งั้นผมไปเตรียมอาหารที่ห้องครัวก่อน มีอะไรต้องการก็เรียกใช้ได้เลยครับ!"
พูดจบ ก็รีบวิ่งหนีออกไปราวกับถูกใครไล่
เซี่ยหลีมองชายแก่ที่หน้าตาราวกับอายุ 60-70 ปี แต่วิ่งปร๋อราวกับหนุ่มๆ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะนึกแปลกใจในใจ
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า คนคนนี้ต้องถูกฮั่วเซวียนคุนพวกนั้นจับจุดอ่อนได้แน่ๆ ถึงได้ตื่นตระหนกตกใจกลัวขนาดนี้
แต่ในเมื่อกล้าทำมาหากินที่บ้านในยุคที่ห้ามซื้อขายกันแบบนี้ โดยไม่กลัวว่าจะถูกยิงเป้า ก็ต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมาให้ดี