ความรู้สึกสับสนซับซ้อนแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เซี่ยหลีซึ่งไม่เคยแต่งงาน ไม่เคยมีความรักจะเข้าใจได้ นางจึงเลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้ต่อไป
เมื่อรู้ว่าฟางจิ้งฮุยใช้ชีวิตอย่างราบรื่นในระดับที่มองเห็นได้ ก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก
ทั้งคู่พูดคุยกันต่ออีกพักหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องที่หลี่ชิ่งหนานขึ้นสนามรบ แล้วก็ต่างคนต่างช่วยกัน "เขียนพจนานุกรม" ให้กับเขา
ทั้งคู่แซวกันว่าไอ้หมอนี่ขึ้นสนามรบไปคงไม่ใช่เพื่อเป็นเครื่องพิมพ์ดีดเปล่านะ เพราะไม่เช่นนั้นจะเขียนจดหมายให้ทุกคนได้ตั้งขนาดนั้นเชียวหรือ
คุยกันไปได้สักพัก พอถึงเวลาพักเบรก เซี่ยหลีก็ถามฟางจิ้งฮุยว่า "พวกแกมาแถวนี้ทำธุระอะไรกัน? ทำไมมาเข้าหน่วยทหารได้ล่ะ?"
ฟางจิ้งฮุยหลุบตาลง สายตาฉายแวววูบไหวเล็กน้อยก่อนจะหายไปในพริบตา
นางยักไหล่เท่ ๆ พลางพูด "ไม่รู้สิ เขามีธุระของเขา ฉันก็แค่อยากมาหาแกเล่นน่ะ"
พูดจบก็หันตัวไปนอนคว่ำหน้าบนเตียง ใช้สองมือยันคางไว้ สายตาจ้องมองเซี่ยหลีอย่างจริงจัง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แกอย่าตอบตกลงอะไรให้เขาเพราะฉันหรือเพราะใครก็ตามทั้งนั้น แค่รักตัวเองให้มาก ๆ เข้าไว้
บนโลกนี้ไม่มีใครสำคัญไปกว่าตัวแกเอง"
เซี่ยหลีรู้สึกว่าคำพูดของฟางจิ้งฮุยมีความหมายแฝงอยู่ พอจะถามให้กระจ่าง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาจากโถงทางเดิน