กลุ่มคนจ้องมองเซี่ยหลีเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความอัปยศ ความปวดร้าว และความอยากจะลงหมัดใส่เซี่ยหลีเสียให้สักที บางคนถึงกับไฟโทสะพลุ่งพล่านในทรวงอก อยากจะจัดการเซี่ยหลีให้ตายคามือตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ
แต่ทว่า ตอนนี้พวกเขากลับไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเซี่ยหลีดี
หลายคนกัดฟันกรอด ต่างจนปัญญาจะรับมือกับเซี่ยหลี ชายสวมแว่นกรอบทองถลึงตาใส่เซี่ยหลีอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "จ้าวหู หลี่ฉวน พวกแกสองคนอยู่เฝ้านางไว้!"
พูดจบ ก็พาคนเดินจากไปอย่างดุดัน
เซี่ยหลีมองกลุ่มคนพวกนั้น มาอย่างเกรี้ยวกราด ก็จากไปอย่างเกรี้ยวกราด ที่จริงแล้วไม่มีปัญหาใดได้รับการแก้ไขเลย การกระทำที่เป็นรูปธรรมต่อหล่อนแทบจะเป็นศูนย์ แค่มาถามตัวตนของหล่อนแล้วก็จากไป โดยไม่ได้ลงมือทำร้ายหล่อนด้วย ทำเอาหล่อนรู้สึกหมดคำพูดอยู่ลึก ๆ
แกจะมาสักหน่อย ก็ควรจะมีความคืบหน้าบ้างสิ? ความคืบหน้าแม้แต่น้อยก็ไม่มี แล้วก็จากไปแบบนี้เนี่ยนะ!?
ถ้าเป็นแบบนี้ อย่าว่าแต่เรื่องอื่นเลย หมากกระโดดก็คงไม่มีใครเล่นกับพวกแกหรอก!
เจ้านากน้อยดึงชายเสื้อแม่ แล้วเงยหน้ามองเซี่ยหลี ใบหน้ายังคงไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ แต่น้ำเสียงกลับราบเรียบและเอ่ยถาม: "แม่ ไปกันไหม?"
โดนจับได้แล้ว อยู่ต่อก็คงไร้ประโยชน์สินะ?
สายตาของเซี่ยหลีกวาดไปมองชายสองคนที่ถูกสั่งให้เฝ้าอยู่ตรงนั้น ซึ่งพอได้ยินคำพูดของเจ้านากน้อย ก็ส่งสายตาดูถูกมาให้ ทว่าเซี่ยหลีกลับแอบกระตุกยิ้มมุมปาก
ลูกชายคนนี้ นิสัยชอบวางแผนเสียงดังเนี่ยไปเหมือนใครกันนะ?
เซี่ยหลีไม่ตอบคำถามของเจ้านากน้อยในทันที
จากปริมาณดินปืนเหลืองที่หล่อนสังเกตเห็นเมื่อครู่ หากถูกจุดชนวนขึ้นมาจริง ๆ รัศมี 10 กิโลเมตรโดยรอบจะอบอวลไปด้วยแก๊สพิษร้ายแรง