ลู่ติ้งหยวนก็รู้ดีว่าทำไมเซี่ยหลีถึงปวดหัว
ผู้รอดชีวิตจากสงครามในครั้งนั้นมีไม่ถึงหนึ่งในสิบ บริษัทที่ 6 ที่ก่อตั้งใหม่มีคนรวม 100 กว่าคน แต่สุดท้ายกลับมาได้เพียงสิบกว่าคนเท่านั้น
วีรชนนับสิบนับร้อย ครอบครัวละหนึ่งสองคน บางครอบครัวมาถึงสองสามคน รวมกันอยู่ที่เดียว คนจะไม่เยอะได้อย่างไร
คนเยอะแล้ว ย่อมมีความคิดแบบไหนก็เกิดขึ้นได้
เขาถอดใจยาว ปลอบว่า “อย่างน้อยครอบครัวที่เธอดูแลก็ไม่มีใครทำอะไรที่โฉ่งฉ่างเกินไป
คนเยอะก็แค่วันนี้พรุ่งนี้ เดี๋ยวพวกเขาเรื่องเถ้ากระดูกจัดการเสร็จก็จะกลับแล้ว”
ใจคนเปลี่ยนแปลงง่าย และผลประโยชน์ยิ่งทำให้ใจมนุษย์เกิดความคิดคด สถานการณ์ตอนนี้ดีกว่าที่ลู่ติ้งหยวนคาดไว้มากมาย
ถ้าในกลุ่มคนเหล่านี้โผล่พวกจุกจิกปลายแถวขึ้นมาเป็นกอง เมียของเขาที่รับภาระเรื่องเถ้ากระดูกของรุ่นพี่ร่วมอาวุธกลับประเทศมาตลอดหลายปี คนขี้เกียจขนาดนั้นทั้งออกเงินทั้งลงแรง แต่พอกลับมากลับต้องมารับมือพวกนี้อีก ก็ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน
เซี่ยหลีถอดใจยาว คิดถึงวันลาที่ถูกยกเลิกไปแล้ว ใจก็ยิ่งเหนื่อยหนัก
“พอพวกเขาไปแล้ว ฉันก็ต้องกลับไปทำงานต่อ น่าเหนื่อยใจจริง ๆ
เดี๋ยวนี้ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะอยากรับรองคนกองโตมากกว่า หรืออยากไปทำงานมากกว่ากัน”
ลู่ติ้งหยวนเมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งโดนเมียจัดการเรื่อง “ล็อกห้องดำให้ทำงาน” มา ตอนนี้เลยไม่กล้าแตะเรื่องงานเลย
“ทำงานเสร็จเร็วก็กลับเมืองหลวงเร็ว เธอกำลังรอทำผ่าตัดให้พ่อเราไม่ใช่เหรอ
พอเรื่องทางนี้จัดการเสร็จ เธอประเมินดูว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน เดี๋ยวฉันยื่นเรื่องขอย้ายหน่วยกับทางกองทัพล่วงหน้า”