พอรถไฟวิ่งขึ้นสะพานลอยสูง ฝีเท้าของขบวนรถทั้งหัวท้ายก็ดังกึกก้องกว่าเมื่อครู่ชัดเจน
เซี่ยหลี่นั่งอยู่ในตู้โดยสาร จ้องมองสายหมอกนอกหน้าต่างที่จากเดิมขาวโพลนก็กลายเป็นสีเหลืองกรัง หูมีแต่เสียงลมพายุคำรามฮือฮา จึงพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมเต็มปากว่า “ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะเดินทะลุเข้าไปในไซเลนท์ฮิลล์เลย”
ลู่ติ้งหยวน: ?
ลู่ติ้งหยวนไม่เคยได้ยินชื่อสถานที่นี้มาก่อน แต่เขาเป็นผู้ชายที่ถึงแม้ภรรยาจะพูดอะไรก็ตอบรับทุกประโยคอยู่แล้ว จึงถามอย่างงงงวยว่า “ไซเลนท์ฮิลล์คือเขาลูกไหน?”
เซี่ยหลี่หน้าเรียบเฉย ปากพล่อยเรื่องมั่วซั่วโดยไม่แคร์ ตอบกลับทันควันว่า “เขาถี่หลิงไง”
ลู่ติ้งหยวน: ……เขาถี่หลิงแตกเป็นเขาไซเลนท์ฮิลล์อีกชั้นหรือไง?
เซี่ยหลี่ถอนใจเงียบ ๆ ในใจ ช่องว่างของยุคสมัยนี่ช่างน่าหนักใจเสียจริง มุกที่เธอพูดผู้ชายที่แม้ไม่ใช่นิยายซินเซียน แต่ตามอายุจริง ๆ ก็แก่กว่าเธอไปหลายร้อยปีคนนี้ไม่เข้าใจเลยสักนิด ต่อไปเมื่อภาพยนตร์เรื่องไซเลนท์ฮิลล์ออกมา ต้องพาผู้ชายหมา ๆ คนนี้ไปดูให้ได้เลย
เมินความอึดงของลู่ติ้งหยวนทิ้งไป เซี่ยหลี่อธิบายต่อว่า “เอาเป็นว่ามันคือสถานที่ที่เต็มไปด้วยหมอกหนา แถมยังมีผีอีก”