เซี่ยหลีเม้มปากพลางดึงเสื้อคลุมกันหนาวตัวใหญ่ให้กระชับขึ้น กอดอกซุกมือในแขนเสื้อ สีหน้าบอกบุญไม่รับมองคนหนึ่งคนกับหมาหนึ่งตัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายยาก รู้สึกเหมือนได้ชมการแสดงตลกคู่ที่หลี่ชิ่งหนานเป็นตัวตลก ดำใหญ่เป็นตัวเสริม ที่ความร่วมมือระหว่างคนกับสัตว์นั้นกลมกลืนกันอย่างไม่เคยมีมาก่อน
ผ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาว เซี่ยหลีถามด้วยน้ำเสียงมั่นใจขึ้นมาทันที "พวกนายไม่เคยจับเหยื่อได้เลยสักครั้งมาก่อนใช่ไหม?"
หลี่ชิ่งหนานเบิกตากว้างหันขวับ มองเซี่ยหลีอย่างไม่อยากเชื่อ ปากหลุดออกมาโดยไม่ทันคิด "เธอรู้ได้ยังไง?"
เซี่ยหลีไม่แยแสต่อจิตใจอันเปราะบางของเพื่อนสนิทแม้แต่น้อย พูดถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งเห็นมาเมื่อครู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"เมื่อกี้แกตะโกนไปสองสามเสียง แกล่กระต่ายไปสองตัว นกอินทรีอีกหนึ่งตัว"
ในยามค่ำคืนก็เป็นเวลาที่สัตว์ที่หากินกลางคืนออกล่าเหยื่อ
เมื่อครู่ตอนที่ทั้งคู่เพิ่งเดินมาถึง ข้างหน้าหลี่ชิ่งหนานไม่ไกลนัก มีกระต่ายตัวหนึ่งกำลังถูกนกอินทรีไล่ล่า และยังมีกระต่ายอีกตัวหลบซ่อนอยู่ไม่ไกล มองดูเรื่องสนุกอยู่
ผลปรากฏว่า หลี่ชิ่งหนานเอาแต่ตะโกนเสียงดังจนทั้งสามตัววิ่งหนีกระเจิงหมด
ถึงแม้เซี่ยหลีจะเรียกชื่อพันธุ์ของนกอินทรีที่กำลังล่าเหยื่อตัวนั้นไม่ได้อย่างแม่นยำ แต่เธอรู้ว่า นกอินทรีตัวนั้นกับกระต่ายสองตัวนั้น เอามารวมกันตุ๋นได้หม้อใหญ่แน่นอน