เด็กสาวเงียบ ๆ นำทางอยู่ข้างหน้า ต่อจากนั้นตลอดเส้นทางก็ไม่พูดอีก
เซี่ยหลีก็ไม่เปิดปากอีกเช่นกัน
จนกระทั่งเซี่ยหลีเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการเซี่ย เด็กสาวในตอนที่กำลังจะแยกย้ายก็แอบเอียงตัวเข้ามาใกล้ ๆ แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า "ถ้าคุณจะไปรบกับพวกเมกะจริง ๆ พาฉันไปด้วยได้ไหม
ฉันก็อยากสร้างอาวุธต่อสู้กับพวกเมกะ!"
เซี่ยหลี: ...งั้นก็แปลว่าช่วงที่เงียบมาตั้งนาน ไม่ใช่เพราะอึดอัด แต่กำลังคิดอยู่ว่าถ้าไปรบจริง ๆ เธอจะร่วมด้วยหรือเปล่าใช่ไหม!?
สมองของสาวคนนี้มันโง่ไปหน่อยหรือเปล่า!!?
เซี่ยหลีพยักหน้าอย่างจริงจังลึกลับ ยกมือขึ้นตบเบา ๆ ที่แขนของเด็กสาว แล้วกล่าวด้วยท่าทีราวกับภาระหนักอึ้งที่ต้องฝ่าฟันไกล: "สักวันหนึ่งถ้าหัวเซี่ยต้องรบกับอเมริกาจริง ๆ ตอนที่ฉันสร้างอาวุธจะพาเธอไปแน่นอน!"
ปกติพักได้ แต่ถ้ารบกับพวกเมกะจริง เธอยินดีทำงานล่วงเวลา
เด็กสาวยิ้มจริงใจจนดวงตาระยิบระยับ พยักหน้าแรง ๆ ใส่เซี่ยหลี เสียงใสแจ๋ว: "ดี!"
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีเดินเข้าห้องทำงานของผู้อำนวยการเซี่ยไปอย่างเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย